I am & I was

2011ம் நானும்.......

2011-12-31T02:29:00.000-08:00

2011ம் நானும்.......

இந்த பதிவை எழுதும் முன் சாலையில் நடந்து வரும் பொழுது என்ன எழுதலாம் என மனதிற்குள் அசை போட்டு வந்தேன். முதல் 5 மாதங்கள் பெரிய நிகழ்வுகள் ஏதும் இல்லை. மிக சாதாரணமாக, ஒரு சராசரியான வாழ்கை. கல்லூரி நண்பர்களின் பிரிவின் தாக்கம் மெல்ல குறைந்து (கல்லூரி முடிந்து சுமார் ஒரு வருடம் உடன் படித்த நண்பர்களுடன் தொடர்ச்சியான குறுந்தகவல்கள், அழைப்புகள், சந்திப்புகள், தொடர்ச்சியான சென்னை பயணம் என வாழ்கை சென்று கொண்டிருந்தது. அப்பொழுது ‘ஆண் என்பதில் பெருமை’ எனும் பதிவில் எழுதியது நிரூபணம் ஆனது. அந்த மாற்றம் புதிய பணி, அதுவும் எனக்கு மிகவும் பிடித்த சென்னையில், வெறும் திரைபடங்களிளிலும் வானத்திலும் மட்டுமே பார்த்த எனக்கு வாழ்கையில் முதல் விமானத்தில் பயணம், வெளிநாட்டு பயணம், என்னை உயிருக்கு உயிராக காதலித்த ஏன் தாத்தாவின் மரணம், போன்ற பல நிகழ்வுகள் நிகழ்ந்தவருடம் இது.

பல நாள் காத்துக்கிடந்த பணி மாற்றம் நிகழ்ந்தது. பழைய அலுவலகத்தில் வேலை பார்த்த பொழுது ஒவ்வொரு நாளும் ஏங்கி கிடந்த தருணம் வந்தது. கையில் மூன்று பணி-வழங்கு-ஆணை இருந்தது. அனால் இப்பொழுது பார்க்கும் வேலையை தேர்ந்தெடுதேன் (இன்று வரை அதை ஏன் செய்தேன் என்று எனக்கே தெரியாது). அனால் இதற்க்கு முன்பு வேலை பார்த்த பொழுது நான் எங்கிய வாழ்க்கை எனக்கு கிடைக்க இருப்பது என்பது அப்பொழுது தெரியவில்லை. இரவு பனி/பணி, தூக்கமின்மை, சரியான விடுமுறை இன்றி வாழ்க்கை, உடல்நிலை சரியின்மை, மன நிம்மதியின்மை, எதிலும் நாட்டம் இல்லாமை, தனிப்பட்ட வாழ்கையில் கவனம் செலுத்த முடியாமை,புதியதாய் கிடைத்த தனிமை, என்று வாழ்கையின் விரக்திக்கு சென்றேன் என்றே சொல்ல வேண்டும். அனால் அவற்றை கடந்து எனக்கு ஒரு மாற்றத்தை தந்தது புதிய வேலை.(விதியின் சதி, நான் ஆசை படும் எதுவும் உடனடியாக கிடைப்பது இல்லை. அனால் சிறிது நாட்கள் கழித்து அதை விட சிறந்தது ஒன்று எனக்கு கிடைக்கும்.) வாழ்கையில் ஒருவருக்கு கிடைக்கும் மிக பெரும் சாபம் இரவு பணி. அதுவும் நாளேடுகளில் சனி, ஞாயிறுகலிலும் வேலை பார்ப்பது போன்ற சாபகேடு உலகில் எதுவும் இல்லை.

புதிய வேலைக்கு சேர்ந்த சிறு நாளில் உடல் நிலை சீர் ஆனது. வாழ்கையில் மிக பெரிய தண்டனையில் இருந்து விடுபட்ட ஒரு நிம்மதி. வாரம் வார இறுதி நாட்கள் விடுமுறை என்னை போன்ற (ஆ)சாமிகளுக்கு மிக பெரிய வரம். புதிய வேலை, புதிய பொறுப்புகள், புதிய மனிதர்கள் எவ்வாறு இருக்கும் என்று சிறிது அச்சம் இருந்தது. அனால் அனைத்தும் நொடி பொழுதில் மறைந்தது. நான் எதிர்பார்த்ததை விட அனைவரும் நன்றாக இருந்தார்கள்/இருக்கிறார்கள். எனக்கு அவர்களை பிடிக்கும், அவர்களுக்கு என்னை அதை விட அதிகமாக பிடிக்கும். என்னை மிக கண்ணியத்துடன், மரியாதையுடன் நடத்துகிறார்கள். ஆக மொத்தத்தில், கல்லூரியில் இருந்த வேகம், வீரியம், இப்பொழுது மீண்டும் வந்திருப்பதை உணர்கிறேன் (1 வருடம் அவை எங்கே சென்றன ?)இந்தியாவின் எல்லா பகுதிகளில் இருக்கும் மக்களுடன் நெருங்கி பழகுவதற்கான வாய்ப்பு எனக்கு கிடைத்தது. கடுமையாக உழைக்கிறேன் என் மனதிற்கு பிடித்தது போல.

இந்த வேலை எனக்கு கொடுத்த மற்றொரு வரப்பிரசாதம், பயணம். முதல் முதலில் வானத்தில் பறந்தேன். அதை பற்றி தனியாக எழுதுகிறேன். என் வாழ்கையின் போக்கை மாற்றுகிறது இந்த பயணங்கள். மற்றொன்று, எப்பொழும் இல்லாமல் இந்த வருடம் இறை சிந்தனை பல மடங்கு அதிகரித்து உள்ளது. அது இல்லாமல், ஒரு நாளில் குறைந்தது இரண்டு முதல் ஐந்து புதிய மனிதர்களை (சராசரியாக) சந்திக்கிறேன். இது அனைத்திற்கும் இந்த வேலை காரண-காரணியாக அமைந்தது. தினமும் கோவிலுக்கு செல்லும் பழக்கம் வந்துள்ளது. நேரம் கிடைக்கும் பொழுதும், எந்த ஊருக்கு சென்றாலும், கோவில்களை மட்டுமே கால்கள் தேடுகின்றன. ஆக மொத்தம் மேலே குறிப்பிட எதையும் என் பழைய வேலையில் இருந்த பொழுது செய்யவில்லை என்பது மட்டும் திண்ணம். பொதுவாக அனைத்திலும் எனக்கு ஒரு கர்வம் உண்டு- எனக்கு கிடைத்ததை போல கல்லூரி வாழ்க்கை, அனுபவம், ஆசிரியர், உயிர் தோழி, உடன் பிறந்த/பிறவா சகோதரிகள், யாருக்கும் கிடைத்திருக்க , வாய்ப்பில்லை. இப்பொழுது வேலை.

இவை அனைத்தும் ஒரு புறம் இருந்தாலும் என் தாத்தாவின் மரணம் என்னை மிகவும் வேதனை அடைய செய்தது. என்னால் அவரை என்றைக்கும் மறக்க முடியவில்லை. என்னை மிகவும் ஏமாற்றிவிட்டு இன்று நிம்மதியாக உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்.அவர் நிச்சியமாக எனக்கு மகனாக பிறப்பார் என நம்புகிறேன். உடலளவில் அந்த உறவு பிரிந்தது என்றல், மேலும் ஒரு சில பழைய உறவுகள் இந்த வருடம் என்னை விட்டு நீங்கின. பொதுவாக உறவில் விரிசல் விடும் பொழுது வருந்தும் நான் இந்த வருடம் சில உறவுகள் பிரிந்ததால் ஒரு நொடி கூட வருந்தவில்லை. எல்லாம் நன்மைக்கே என்று நினைத்தேன். என் என்றால், அவர்களை விட்டு நானே விலக காரணம் தேடிக் கொண்டிருந்தேன், அனால் அவைகளே என்னை விட்டு சென்றன என்பது மிக ஆறுதலாக இருந்தது(இவ்வாறு நான் எப்படி நினைத்தேன் அதை எப்படி இங்கு எழுதுகிறேன் என்பதை என்னால் நம்ப முடியவில்லை). பிரிந்து சென்ற உறவுகள் மீண்டும் தேவை என்று மனம் சொல்லுகிறது அனால் மூளை வேண்டாம் என்கிறது-என்ன செய்ய, நான் மூளை சொல்வதை கேட்பவன் என்பது என் மனதிற்கு தெரியவில்லை. இன்னும் சில நபர்களுடன் பிடிக்காமல் பழகுகிறேன். அவர்களும் விட்டோழிந்தால் நிம்மதியாக இருக்கும். அவர்களே என்னை விட்டு சென்றால் நன்றாக இருக்கும் (வை திஸ் கொலை வெறி ஸ்வாமி?) சிலர் மீது எவளவு அன்பு உள்ளதோ அதே அளவு சிலர் மீது ஆழ்ந்த வெறுப்பு உள்ளது.

My resolution for 2012

இந்த வருடம், பல ஆண்டுகள் பிறகு உறவினர்கள் பலரை ஒரு மகிழ்ச்சியான சந்தர்ப்பத்தில் சந்தித்தேன்- மகிழ்ந்’தேன்’. ஒரு காலத்தில் தனியாக இருந்தவர்கள் இன்று வாழ்க்கை, குடும்பம், வேலை என்று தனி பாதை அமைத்தாலும், அனைவரும் பழைய நினைவுகளை பற்றி பேசுவது ஆனந்தம். திரைப்படம், ஊர் சுற்றுவது, கேலி, கிண்டல் என்று எதற்கும் பஞ்சம் இல்லை. அனாலும் நட்பு வட்டம் மட்டும் இல்லை, உறவினர்கள் ஒன்று சேர்ந்தால் என் தலை தான் உருளும் என்பதற்கு இது நல்ல எடுத்துகாட்டு. தெலுங்கு படம் பார்த்த ஒரே காரணத்திற்காக, ‘நீ ஆந்திரா பெண்ணை காதலிக்கிறாய்’ என்று ஆரமித்து கற்பனையில் எனக்கு ஒரு தெலுங்கு பேசும் பெண்ணுடன் திருமணம் முடித்து சொந்தங்கள் மதியில் என் புகழை ‘பரப்பி’ என்னை திணறடித்த அந்த நல்ல உள்ளங்கள் வாழ்க( என் வாயும் சும்மா இருக்க வில்லை என்பது தனி கதை). ஆக மொத்தத்தில், திருமணம் வாழ்கையில் எவ்வாறு ஒருவரை மாற்றுகிறது என்பதை தெரிந்து கொண்டேன். அனால், ஒரு மகிழ்ச்சியாக சிறகடித்து கொண்டிருக்கும் வாலிபனை பார்த்து அடுத்து எப்போ கல்யாணம்? என்று கேட்பதுதான் வருத்தமாக இருக்கிறது. இதனிடையில், பள்ளி தோழி ப்ரீத்தி, கல்லுரி தோழி சுகன்யா, ஆசிரியை ரேவதி மேடம், பள்ளி தோழன் ராதாகிருஷ்ணன், கல்லூரி நண்பன்-நண்பி- ஹரிஷ் மற்றும் அனிதா ஆகியோர் திருமணம் நடைபெற்றது...... அவர்களுக்கு வாழ்த்துக்கள்....

தமிழகத்தில் ஆட்சி மாற்றம் வந்தது மகிழ்ச்சி. முதல் முறையாக வாக்களித்தேன். திரைப்படங்களில் வேலாயுதம், மங்காத்தா, கோ, சிறுத்தை, தமிழிலும், துக்குடு, ஓ மை ப்ரெண்ட் தெலுங்கயும் மிகவும் கவர்ந்தன. ஓ மைப்ரெண்ட் மிக மிக அருமை. இந்த வருடம் வாங்கிய மிக முக்கய ஒன்று எனது கைப்பேசி. சாம்சங் கேலக்ஸ்சி 5 வகை சார்ந்த அது என் வேலைக்கு மிக மிக ஒத்துழைக்கிறது. பல முறை கேழே விழுந்தாலும் எந்த தொந்தரவும் இல்லை. அண்ட்ராய்டு இயங்கு தலத்தில் தொடர்வண்டி நேரம் முதல், தினமலர் நாளிதழ் வரை அனைத்தும் என் கைக்குல் ‘அடக்கம்’. என் தேவை அனைத்திற்கும் ஒரு பதிலாக இருக்கிறது இந்த விஞ்ஞானத்தின் கத்துக்குட்டி. (ஒரு வேலை காதலி தேடும் படலத்தில் அவள் சாம்சங் போல இருக்க வேண்டும் என்று வைத்து தேடலாமா?). இந்திய அணியின் உலகக் கோப்பை வெற்றி மற்றொரு மகிழ்ச்சியான தருணம்.... அதையும் என் வலை பதிவில் குறிப்பிட்டுள்ளேன்....

2012 மேல் எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லை வேண்டுதலும் இல்லை. பழநி சென்ற பொழுது மனமுருகி முருகனிடம் ஒரு வேண்டுதலை வைத்தேன். அது இன்னும் நிறைவேறவில்லை. கூடிய விரைவில் நடக்கும் என்று நினைக்கிறன். எனக்கு பிறை வலை தளங்களை படிக்க நேரம் இருப்பதில்லை (ஒரு சில தளங்களை தவிர). அனாலும் இவ்வளவு தூரம் இதை படிக்கும் உங்களுக்கு மிக்க நன்றி. நான் இங்கு எழுதுவது யாரை எல்லாம் சென்று அடைய வேண்டும் என்று நினைக்கிறேனோ அவர்களை அது சென்று அடைகிறது. பல முறை வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியாததை எழுத்துக்கள் சொல்லுகிறது. உங்களுக்கும் உங்கள் குடும்பத்திற்கும் என் இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள்.

அன்புடன்,

ஸ்வாமிநாதன்/வினோத்

What does S stands for? Swami or Supectection?

2011-12-28T05:19:00.000-08:00

௨

With the blessings of Lord Pazhani Murugan

Whenever many say that I house wide-range of characters to be a journalist, I have never went on an analysis to test how far it is true. Some of them are my enthusiasm, way I approach news etc. But, no one know that there is one birth-journalist quality in me, which, I myself explored recently while recalling my
olden days (Is this widely termed ‘knowing self’?). It is none other what you all have, but what I have given me more- SUSPECTION.

This may shadow a bad image behind me, however, I can say, I have never come across a suspicious person in my life. However, on the bright side, my suspicion often falls only on strangers but not those well-known people. But there are some instances where I suspected people whom I am not supposed to-my dad and his dad [my paternal grandfather]. Two wonderful incident, which, still I can recall.

I remember well, I was in 3^rd standard, very curious over ‘odd’ things even though a below-average school-goer. I still remember well, I was alone in the first floor of my house and just playing. I was much exploited by the typical ways Tamil movies project an extra-marital affair of a man and woman. Most of the movies, a female character would search her husband’s book or rack accidentally, finds the photograph or his ex-lover or some other woman. Even in my case, I was shocked to see the photograph of a beautiful lady inside the drawer of the table which was used for my dad’s official needs. I was literally shocked ! I felt like my future is spoiled! ‘Cha… namma appa amma ku dhrogam pannitare! (OMG.. My dad had betrayed my mom by having an illicit relationship with some woman!). Cinema la vara villan appa maadhiri ivar irupaarunu naan edhir paakalaye ! (I did not expect my dad would behave like those characters in movies)’- these were my mind voice a five minutes after I saw that woman’s photo. I did not know what to do next! “Anyways, I should take this to the notice of my mother”, my mind first told.. within few seconds “If this creates a problem, my mother will pack her luggage and go off to her village, get divorced from my dad and we both have to suffer how Rajinikanth use to suffer during his young age in almost all of his movies”, I had a second thought. Uncertain of what doing next, I was sitting at the 16^th step of my house’s staircase and rendering a strange look on the photo. The woman in the photo was wearing a salwar-like costume (if I am not sure). It was post 12noon and I was called to get down for lunch. I folded the photo into two and kept it in the right pocket of my half-pant. I slowly approached my grandma and just showed her a picture and said that I saw that photo in the street corner. Her words was literally shocking. “Oh idhu nadigai suhaasini aache ! (Well, this is actress Suhasini)”. Only I know how much a sigh of satisfaction I attained. But I did not believe her completely. I showed the same photograph to my house maid and the same response came. (Cross-verification too is a character cocktailed along with my suspecting hormones).

Are the rays, the was I perceive anyone?

If this happened when I was 9-year-old, there was another incident when I was studying eight standard- the class where my childhood-turns-adult. It was my friend’s birthday party and in a tier-2 town like Thanjavur, party refers inviting all to the birthday baby’s home, cake-cutting, serving it in a paper-plate and drinking a soft drink in a disposal cup. I was sitting alone in his house and the birthday baby went to buy cakes (there, the person who is celebrating B’Day has to buy everything). I just came outside his house and it was a great shock- My grandpa’s two-wheeler was parked in front of a house who I have never known. As I was a little bit ‘matured’ in 2000, what Tamil movies taught me was whenever a person earns more money and parks his bike in front of a house who was not accustomed with his family, that should definitely be the house of his second wife. My body frozen to realize that the head of my family is having another wife! I slightly started discussing with my friend’s mother who was cleaning the house. Another big stone fall over my head was her reply- ‘He comes regularly and I have seen him almost every day’. Oh no…. I was hidden such a great truth…This was keep on going inside my mind all over the evening and even before sleeping some great thoughts came. Already my dad has two siblings. Like in movies, there will be someone [or many] demanding share for my grandpa’s property. The next day, I was very curious on finding who was inside the house. Well, I again went to my house in the pretext of getting ‘Konar Tamil guide’ and purposefully went near the house where my grandpa’s bike was parked the previous day. I wanted to enter inside that house and want to see who is inside the house. In Tamil, a woman who is not married officially is called as ‘chinna veedu’ (small [second wife’s] house). For me, at that time, it was supposedly his china veedu. I entered their house to ask a cup of water to drink (In Thanjavur, those days, there was a habit, anyone can enter anyone’s house and ask water and everyone, without any question, will provide water). One old man came out and I was given water and I came out of the house and entered my friend’s house which was few yards away. Again I asked my friend’s mother, and asked where that bike was missing. She did not had an answer, but let a word which slapped me completely. “Sometimes he uses to come with a woman who is very lean wearing a spectacle”. Oh my God! It was none other than his wife [my grandma]. At last I had a smile in my face. When I cross-checked in my house, it was my grandpa who financed for a person in that family and often visits that house to collect the interest. Sometimes, his wife accompanies if going for some other purposes.

Then there were many incidents based on my doubts. Whatsoever, still I will not believe anyone easily. Till date, I have never shared even my mobile password with anyone even though I knew the passwords of few of my friends’ e-mail id. I will let them cross many situations and without getting a clear picture over a person, I may not be myself with them. But at the same time, I will never have any cheap doubts over those who I believe completely. I think without my knowledge, I had a journalistic skill within me. Mistrust continues……..

PS: I do not want anyone ask me whether I am believe my lover/wife in future as I myself is confused how I am going to find a believable person. I g in God and am damn sure of getting a person who I will never suspect forever.

Journey Coimbatore- 2

2011-12-26T23:27:00.000-08:00

Hai all,

View of the Vellayingiri hills

Sorry for this laaaaaaate gap between. Post-after-post, I am saying this. Accustomed with the promises from Tamil Nadu politicians, I keep on justifying my stand even though it is wrong. In fact, I have made some 5 more trips after the previous post where even once to Coimbatore itself. However, my worst situation letting me off from the blog post. In this post, for the fist time, I have included some videos which mirrors some of the age-old Tamil traditions. Actually, I thought of posting this in Tamil. However, the need-of-hour is to make non-Tamils know our culture.

Entering the forest- Tree is expected to be broken by elephants

The night stay was pleasant. I was given comfort-zone where I was made feel-at-home. Amidst the fast-pace life at Chennai, I had a sound sleep at the ashram. The very early morning, a typical chennaite, I snoozed and postponed my alarm to ten minutes and repeated it for ten times and finally rose around 7am. At that time, they gave me a shock when I asked for a toilet. They directed me to a greenish savanna as there was an ‘open lavatory’ system still in practice in that ashram. A fantastic tea was provided for me just before we were about to enter the forest in search of wild animals. When it was some 7.30 am, as a trio, we entered the jungle. The forest was vast and we had to walk a canal. I was much interested to see those areas. Imagine, you are in a place where if you are lost no one is there to help you and at any time you are vulnerable of being attacked by any animal. On my 4 kilo-meter of walk, I could find only the foot-prints of elephants but not any panchyderm. I do not know how as well as why elephant became by favorite animal. It may because of qualities such as sharp memory, majestic look, devotional aspect or movies portraying it a positive character in any movie. Whatsoever, aforesaid were some qualities I personally want to develop within me.

Siruvani water gushing to Coimbatore

My legs begged to stop the walk. We rested at a point and were discussing many issues. It was a different Sunday for me where I spent time with people related to devotion.I heard the sound of leaves movement. My comrade conjectured there should be some elephant standing behind us and warning us to move from its path. Till that moment, my enthusiasm towards watching elephant was killed by the fear. I was thinking that the google map in my can locate me any corner of the world. However, it failed to do so. I immediately moved away along with them towards a safer place. Then I took bath in the canal which was a basin of river Siruvani. The water was too cool. A bath without showers, soaps. To put it crude, I lived the life of our ancestors. If you get an opportunity, please make a visit to the ashram once while going to that so-called much-reputed yoga centre near Vellayangiri hills. Enjoy the nature. From there, I started my travel towards, Maasani amman temple located near Pollachi.

Women praying for motherhood by folding a knot in the Temple

The Temple is known for the goddess’ posture- lying and blessing her devotees. I did not know the history of the temple. However, a complete change happened in the past 7 years as it was not the same when I visited the place while schooling. The crowd was predominantly high. However, the age-old traditions of Tamil Nadu are still maintained in the town called Anamalai. Myth is that impotent or infertile woman, by praying in this Temple will soon mother a child.

Also, sooth-saying profession exists
here. Seen in this video is an
astrologer, through his parrot,
predicting the future of his customer.
He is saying that the person[his
customer] is about to have a fortune
in the forthcoming days. He says that,
with the blessings of Lord Muruga,
he will have a great future ahead, "A
girl will soon come into your life and
will bring fortunes and soon you will
have a happy life", he predicts.

Also, other cultures like the ‘Bombay

mittai’ (Bombay candy), astrology still exist there. I wonder how many from this generationI have explained the making of different forms with the help of the sugar material in the video. Many people both from and outside Tamil Nadu think that only places like Thanjavur and Madurai are symbols of Tamil culture which is wrong. As I travel across the state, the real culture of Tamil Nadu and tradition I personally see the culture and tradition followed largely only in the Coimbatore region.

Tank you for your patience. I would like to write the forthcoming post in Tamil as I did not write in in recent times. I would like to write separately on the way 2011 dragged me. A bitter-sweet year, this year too I have many important foot-prints of my life. Will blog before this year-end. Thank you.

Journey Kovai- 1

2011-09-25T07:19:00.000-07:00

௨

With the blessings of Pazhani Dhandayuthapani God

Dear all,

Hope you are too good. I am much thankful for those who commented on my blog-post on my Grandpa. Even some anonymous comments were also there. Thank you so much for understanding my situation.

I never find an opportunity to spell out false words in my blog, at least will try my level best. To be frank with you all, I did not had a time to write. Does not mean that I am working 24x7x365. But, some how the other, I cannot find a time to blog.

In the recent days, many good things happening in life. I heard of a proverb, 'Travel makes a man perfect'. Being a journalist, I am getting more number of opportunities to travel. Travel does not mean the mobility from one place to another. I am getting opportunities to experience a cocktail of varieties in terms of lifestyle, culture, language, attitude and the list goes on. For example, my recent visit to New Delhi can be listed. Around 5.15pm, I was traveling in the edge of a vendor coach in an EMU train to Chennai Airport amidst the sounds of Chennai's favourtie filthy languages, fishes, vendors etc. But, at 6.15 pm (I am late even in checking my boarding pass), I am flying along with the creamy layer of the society to Delhi. Such is the life I am living.

Anyways, while typing this blog in a browsing centre in Coimbatore where I came for an official trip, I am planning to describe the experiences on the same. You are lucky if your official duties falls on Friday. I am such a case. The most important part of my official trip got over around the post-lunch of this Friday. I was planning to explore Coimbatore. What suddenly got notified in my mind while watching TV in my room was the meditation centre, situated in the outskirts. Everything happens for good, and it was proved in my case too. When I entered the bus, a youth who was actually of my age but looked a 25+ alike was speaking to his friend over the phone on his weekend plan of going to an ashram. What he told attracted me much. When I expressed my desire to come there, he immediately invited me to come there (Almost Coimbatoreans whom I have met in my life are masters in hospitality). Passing the night at the famous yoga centre, I returned back to my room. Due to tiredness, I 'kissed' the pillow by 10.30pm.

Dookudu in Coimbatore

Next morning, due to tiredness, I woke up by 8.30. Wandering around for a plate of Pongal and Vadai, I witnessed a theater which shares three screens in its premises. One movie being screened was Telugu super-star, Mahesh Babu's 'Dookudu'. Being a fan of 'Prince' and Telugu being the only language I understand other than Tamil and English, I wanted to enter the dark room for two and half hours. It was a shock for me to see that the the posters of the movie were decorated well and even milk abishekams were conducted which was a shock for me. Except some aspects post-interval, the movie was good and I enjoyed. Worth watching once. Watching a Telugu movie in theatre is first time experience as I have cultivated the habit of watching in DVDs. We, fans from Tamil Nadu will start watching a movie with a great zeal and whistles will blow for a period of time and the whole movie hall gets a 'pin drop silence'. However, watching with Telugu movie goofs is a different experience- they shout even if Mahesh Babu tells 'Okka saare mind lo fix aaithe, blind ka........' something like that, the crowd celebrates. Even if it is pronounced in the climax.

Sri Sivananda Paramahamsar Ashram,Mullankadu, Poondi, Coimbatore

Coming out of the movie and finishing my lunch and a small shopping, I rushed to catch the bus to go to the Ashram which is nearer to the aforesaid yoga centre. I was having much expectation on visiting the ashram. The person who I said came near the village to receive me along with a saint. They welcomed in a traditional Tamil Nadu style- Joining the two palms together. Accomponied by the duo, I was moving towards an Ashram which is being maintained by the saint. Situated in the middle of dense forests, 'Sri Sivananda Paramahamsar Ashram' is the place where 'His holiness Sri Vellayangiri Sidhar' lived and immolated self for devotion. (The exact Tamil definition is 'Jeeva Samadhi'-The famous practice of saints)

Living in a mechanical life, going to a place where there is no Air-conditioned room, no DTH, no Facebook etc and only devotion exists, it was indeed a great experience.I was not given an unusual food- Semiya upma with no sambar and chutney. But it was tasty. The saint, Sri Jotish Swamigal,who still lives the life of primitive saints, takes care of the Ashram well. Around 10.30 pm, we sat outside and started discussions. I had a lot of questions to ask him about human life, devotion, desires, birth, death etc. However, he lent a patient ears for me. Then, I was told I will be taken inside the forest in the next morning. I went to sleep. The sleep was a deep one. I could hear the sounds of some crackers which the villagers used to send the elephants out of their village.

Hey... Wait, since I am getting late for my train and not to bore you, I would like to continue the post in the next blog.. Take care. Bye.....

Miss you Grandpa.. :(

2011-08-13T10:06:00.000-07:00

Dear all. Happy to see you after a long time. Things are fine with me except a few incidents these days. One among them is the sad demise of my maternal grandfather, who left us and have settled under the feet of lord Krishna.

Being a Journalist, I had many opportunities to witness many hardcore accidents costing life of many, had wrote/translated heart-wreckage accident stories. When I wrote those news, I have never felt anything or the death of those person might have not had an impact on me who is very keen on translating the copy than shedding tears for the victim. However, on June 17,2011, when my dad called me and said, my grandfather is found 'sleeping' in his house, not coming out of the house even after many of the villagers surrounded and shouted in front of the house. The moment I was completely lost. Because, he was the one who went to the highest level of enjoyment when I was born, when I started speaking, when I went to school, when I passed my examinations, when he conducted my Upanayam (The most important tradition of wearing a sacred thread in Brahmin community), when I got a seat in the prestigious Anna University, when I get offer of a journalist from a most-respected English daily, when I got an opportunity to pursue my M.Phil, when he saw my first story getting published with my, when he had an opportunity to meet my editor who told words in praise of me and who said "within five years your grandson will create path for his followers", when he saw me being graduated with an yellow coat and at last, when I got a job of a Correspondent from a magazine based at India's capital. But, he passed away to know the next level of development in my life.

I wonder how many of you would have enjoyed the warmth wishes and blessings of having a maternal grandpa who never scolds you, who will give you money whenever/whatever you need ! A widower, he was one of the most inspiring person in my life and he had many dreams for his grandchildren.However, he had found his place under the feet of God. I would like to write the news of his death. When I write the news of other death, I had no feels (except some tragic moments). However, this news make my tears shed. So, I would like this news to be seen by my closest circles and some well-wishers who read my blog.

---------------------------------------------------------------------------------------------

Sankaran Iyer Passed away

B Swaminathan,
Kumbakonam, August 12

Sankaran Iyer

Shankara Iyer (71), a retired headmaster from the Valangaimaan school passed away in his ancestral house at Visalur, a village near Kumbakonam on June 17. He is survived by two daughters and four maternal grand children.

Shankara Iyer, a ardent devotee of Lord Krishna and Shiva, was seen as one of the most orthodox person in his village. Losing his wife at the age of 50, he devoted himself for devotional activities. On the day of his death, he had told his elder daughter that he would come to her home for his wife's memorial day. However, a massive-attack led him to death.

"We could not digest his death as he spoke well even in the morning, but we lost him in the evening", says a broken Mahalingam, his personal assistant. Mahalingam also added that, he was very happy to see his grandson as one of the most-respected jobs and has high influence in the Government sectors.

"He is a self-confident and he does a lot of temple-related activities. In fact, for many days, he is paying the electricity bill for the two Temples in his village.", shares a neighbour.

However, many felt that, he had a nice death as he did not disturb anyone and himself. God has decided him to serve him in the heaven.

A touching moment:
While his elder grandson B Swaminathan went to New Delhi during his college trip, one of his friends suggested him to buy a photo of Lord Krishna when they were at Madhura, the birth-place of lord Krishna. As she is his well-wisher, Swaminathan, without any questions, somehow, bought the photo and gave it to Sankara Iyer who felt like flying in sky. Later, it came to picture that when he died he saw seeing that photo which he framed and decorated with flowers.

His ceremonies held at the same house where he was born, brought-up and died. All his friends and relatives prayed for his soul rest in peace.

----------------------------------------------------------------------------
Very happy that, as a journalist, I did my duty.

Grandpa, I know, you will be having a wi-fi facility at heaven. Even though, you have zero-idea about blog, I know you would be reading this blog from heaven. Now, you are known to all your grandsons' circle.

I am so happy and thank you for reading about my grandpa spending your valuable time. Usually, I never name anyone in my blog. But, let me take this opportunity to thank two of my friends who were with me and supported me during his death. One is Mr.S.Jayasankar, who was the one who helped me and advised me to be bold enough to tackle such situations. Real friends are known when you are in extreme worst condition. Out of his deed, he won my heart and I cannot forget his help. Next is Ms. P. Madhusalini, who shouldered me throughout those days and till cheering up me. I have no word to thank her for the one which did. God bless them.

Will come up with a good post in future. Sorry again for this long interval.

Bye

Cheers,
Swami/Vinoth

Blood(y) characters !

2011-06-14T11:28:00.001-07:00

This post may be a thorn-prick for many and a thought-reflector for others. Even though I contradict with many westernized life-style, one character (born by birth I think), I admire is the ‘human courtesy’.

I would like to devote this post to some of the, I am sorry, many of the contacts in my mobile phone and e-mail account who showed me a great ‘respect’.

I hope many of us would have come across this situation:

You will be in need of any help or immediate information. You will be asking anyone in an emergency, while that person will casually neglect you by simply seeing your sms or your call. However, the receiving end never knows the importance of the emergency. The pathetic among them is, irrespective of age, academics and profession, everyone do the same.

A simple question for them: “Do you know what basic mannerism is?” When a person spends his/her valuable time calling/texting/mailing you, why don’t you take a responsibility to answer for their queries. Well, many can justify quoting their bottleneck schedule. If you are not willing to have a communication with x or y, just reject the call if it is a mobile or just respond through e-mail not to disturb anymore. At least, the receiving end will be communicated something. Instead, just letting the phone call ring or mail fill the mailbox is not a good sign of any better relationship. People with such idiocy character will, always respond our call or mail when they nurture any profit out of it.

This systematic approach is found only in India. Just search for any foreign university, just mail them enquiring about anything. Even though, if your mail does not values for you and does not provide them any benefits, I can bet, within 48 hours (except weekends), you will get a reply by any means. That is called as human courtesy. They grow because of such basic characters. But, in India, be it a friendly sms or an official mail, the importance will never be given. So only we are lagging and I am sure, without uprooting such unhealthy characters from us, we can never reach the sky (However, I have seen in many cases- only empty vessels make much noise).

Responding others’ need is also a way of humanity. Just letting them howl on one side and if we are busy with our own works, is definitely a way of inhuman and unethical activities.

This post also refers me, and is like beating self with own slippers if I have not responded any of your important situations. And amidst many irresponsible characters, there are a few who really make me feel proud- My Research Methodology subject Professor Rev Dr Victor Sunderaj, my kinder-garden friends Karthika and Preethi. They will respond me whenever time Hats-off to them.

News received while writing this post:

June 14 is going to be an unforgettable day in my life. Today is my one and only sister’s birthday. Adding feather to the cap, my friend Mrs Iswarya Anup has given birth to a boy baby this evening. While all my friends, predicted it would be a girl child, I was the one to predict it to be a boy. I am very happy to hear this news and I wish that boy a great future. Making a boy sustain in this world is really a tough task and the role of mother is inevitable. Hope my friend would face many challenges. All the best Mrs Iswarya and Mr Anup

அடுத்த கட்டம்

2011-06-05T02:23:00.000-07:00

௨

| அருள்மிகு பழநி ஸ்ரீ பாலதண்டாயுதபாணி சுவாமி துணை |

வணக்கம், நீண்ட இடைவேளைக்கு பிறகு தமிழில் பதிவது மனதிற்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி. பேச்சுவழக்கில் ஆங்கிலம் கலந்து பதிய வேண்டும் என்று இருவர் கேட்டுக்கொண்டுள்ளனர்... நிச்சயமாக பதிகிறேன்... இந்த பதிவில் பல எழுது பிழைகள் இருக்கும்... மன்னிக்கவும்...

பலர் அரசால் புரசலாக கேள்வி பட்டு இருப்பிர்கள்... அமாம்... கடந்த ஒரு வருடம் நான் வேலை பார்த்த நிறுவனத்தில் இருந்து விலகி புதிய நிறுவனத்திற்கு செல்கிறேன்.... புது டில்லி யில் இயங்கி வரும் ஒரு வார இதழின் சென்னை(தமிழக) செய்தியாளராக செல்கிறேன் என்பதை இங்கு தெளிவுபடுத்த விரும்புகிறேன் . இந்த புதிய வேலை எப்படி இருக்கும் என்பது எனக்கு தெரியாது... அனால், மாற்றம் வேண்டும் என்று மனதிற்கு தோன்றியது.. அதனால் இந்த முடிவு... காரணம், மாத வருவாய் மட்டும் கணக்கில் கொள்ளாமல் பல சௌரிய அசௌரியங்களை கொண்டு இந்த முடிவு... ஏனென்றால், கடந்த ஐந்து மாதங்களுக்கு முன்பு கூட எனக்கு மற்றொரு நாளிதழில் வாய்ப்பு கிடைத்தது.. அனால் செல்ல வில்லை. இந்த முறை செல்லலாம் என்று நினைத்தேன்...

அனால் கல்லூரியை விட்டு வெளியேறும் பலருக்கு நல்ல இடத்தில வேலை கிடைப்பது சிம்மசொர்ப்பணம். அந்த விதத்தில், நான் வேலை பார்த்த இடத்தில என்னை மிகவும் மரியாதையுடனும், கண்ணியத்துடனும் நடத்தினார்கள் என்று தான் சொல்ல வேண்டும். எனக்கு பல அடிப்படை விஷயங்களை சொல்லி தந்தவர்கள் அவர்கள். அனால் ஏனோ என்னால் மிகுந்த நெருக்கத்துடன் அவர்களுடன் பழக இயலவில்லை. காரணம், வயது, குடும்ப சூழல் ஆகியவை. அனால், அவற்றையும் மீறி,என்னையும் மதித்து, என்னுடன் சகஜமாக பழகி என்னுடன் நட்பு பாராட்டிய பலருக்கு இங்கு நான் நன்றி கடமை பட்டிருக்கிறேன். குறிப்பாக இருவர் பற்றி சொல்லாமல் என்னால் இருக்க முடியாது.... ஒருவர் நண்பர் விநாயக்-இவரை பற்றி எழுதியாகிவிட்டது... மற்றொருவர் திரு G கிருஷ்ணமூர்த்தி (GK ) ... என்னுடைய ஆசிரியர்... இவரை பற்றி ஆங்கிலத்தில் ஒரு தனி பதிவு எழுத அடுத்த பதிவு காத்திருக்கிறது....

மற்ற சக நண்பர்களில் குறிப்பிட்டு சொல்ல, எங்கள் பிரிவில் வேலை பார்த்த சதீஷ், சுகன்யா, ஜனனி, திருமதி லக்ஷ்மி ராஜாமணி அம்மா, ஸ்ரீராம், வசிதரன் ஆகியோரும், சக பிரிவுகளில் என்னுடன் பணியாற்றிய திரு வெங்கட்ராமன், காளியப்பன், சத்யா, ஞானசேகர்,சுரேஷ், சூசை ராஜ், ரெமி ஜூஸ், விஜி அண்ணன், நவீன், எங்கள் நிறுவனம் அமைந்து இருக்கும் கட்டிடத்தின் பாதுகாவலர் ரமேஷ் அண்ணன் ஆகியோருக்கும் எப்பொழுதும் என்னை ஊக்க படுத்திய/படுத்தும் திருச்சி கிளையின் மேலாளர் திரு கணேசன் அவர்களுக்கும் மற்ற அனைவருக்கும் மிகுந்த நன்றிகளை தெரிவித்து கொள்கிறேன். ஒரு நாள் கூட என் மனது நோகும் படி இந்த அலுவலகத்தில் ஒருவர் கூட நடந்து கொண்டதில்லை என்றே சொல்ல வேண்டும். மேல குறிப்பிட்ட அனைவருக்கும் என் மேல் என்றுமே தனி அக்கறை உண்டு. என் முன்னேற்றத்தில் தனி கவனம் செலுத்தினர், அவர்கள் பேச்சில் பல தடவை நான் உணர்ந்து இருக்கிறேன்.

இவர்கள் ஒருபுறம் இருந்தாலும் ஒரு வருடம் முன்பு எனக்கு திருச்சி கிளையில் வேலை இருக்கிறது என்பதை தெரிவித்து, திருச்சி வரு பொழுதெல்லாம் என்னை பல நல்ல யோசனைகளை தந்து எனது பெயர் தமிழகம் முழுவதும் பார்க்கும் வகையில் "தேர்தல்" சிறப்பு பக்கத்தில் அச்சிட செய்து என்றும் என்னுடைய முன்னுதரணமாக இருக்கும் டெபுடி ரெசிடென்ட் எடிட்டர் திரு பாபு ஜெயகுமார் அவர்களுக்கு மிகுந்த நன்றிகள். நான் எப்பொழுது உங்களை அழைத்தாலும், எந்த அவசர வேலையாக இருந்தாலும், எவ்வளவு கோபமாக இருந்தாலும் நீங்கள் சொல்லும் ஒரே வார்த்தை, "சொல்லு பா ஸ்வாமிநாதன், என்ன ஸ்டோரி ?". உங்கள் நல்ல குணம் உங்களை உயர்ந்த இடத்தில வைத்திருக்கிறது. நான் வேலையே ராஜினமா செய்த பின்னும் என்னுடைய ஆராய்ச்சிக்கு உதவி செய்ய உங்களது வழக்கமான புன்னகையுடன் நீங்கள் ஒத்து கொண்டது உங்களின் பெருந்தன்மையை காட்டுகிறது.

இனி அடுத்து அமைய போகும் வேலை எப்படி இருக்கும் என்று கொஞ்சம் கூட தெரியாது. நான் சேர்ந்த ஓரிரு மாதங்களில் கூட நான் வேலையே விட்டு நீக்கப்படலாம், அனால், ஒன்று மட்டும் நிச்சயம், மாற்றம் இல்லாமல் வாழ்கை இல்லை. "கலகம் பிறந்தால் தான் வழி கிடைக்கும்"

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

அடுத்து, சொல்ல வேண்டும் என்றல், கொஞ்ச காலமாக திருமண செய்திகள் காதில் வந்த வண்ணம் உள்ளன..... முதலில் உயிர் தோழிகள் லக்ஷ்மி சரண்யா , ப்ரீத்திமா நிச்சியதார்த்தம், பின் உறவினர் ராஜா திருமணம், பள்ளி நண்பன் ராதாகிருஷ்ணன் திருமணம், பின், கல்லூரியில் என்னுடன் படித்த ஐஸ்வர்யா திருமணம் , சுகன்யா நிச்சியதார்த்தம், தேவகி நிச்சயதார்த்தம்/ திருமணம், என்னுடன் தொடக்க கல்வி காலத்தில் மொட்டை தலையுடன் முதல் மதிப்பெண் மட்டுமே பெரும், என் அம்மா எப்பொழுது வந்தாலும் என் வண்டவாளங்களை தண்டவாளம் ஏற்றிய, 'முதல் ரேங்க்' கார்த்திகா திருமணம்,

இது எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, பல நாட்கள் நாங்கள் ஆவலோடு எதிர்பார்த்த, எங்கள் கல்லூரியில் எங்கள் நண்பர் குழுவில் ஒருவராக இருந்த, நண்பர் ஜெய்சங்கர் வீட்டில் நாங்கள் அடித்த கொட்டங்கள் அனைத்தையும் அறிந்த, எங்களுடன் சரி சமமாக உட்கார்ந்து உணவு உண்ணும், தனக்கு வாங்கி வரும் சிற்றுண்டிகளில் எங்களுக்கும் சரி சம பங்கு கொடுத்து, தனது இருக்கை முழுவதும் நாங்கள் சூழ்ந்து ஆக்கிரமித்த போதும் கோபம் கொள்ளாமல், எப்பொழுதும் சிரித்த முகத்துடன் எங்களுக்கு பக்க பலமாக இருக்கும், எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஆசிரியை ரேவதி மேடம் அவர்களுக்கு திருமணம். இந்த செய்தியை முதலில் அவர்கள் என்னிடம் சொன்னதும் தலை கால் புரியவில்லை. அவர் இன்னும் எங்கள் அனைவருக்கும் ஒரு நல்ல சகோதரியாகவும் நல்ல தோழியாகவும் உள்ளார்.....

மேலே சொன்ன அனைவரும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் இல் வாழ்வை தொடங்க பழனி முருகனை வேண்டுகிறேன். காலம் இல்லாமையால் சரியாக பதிய இயலவில்லை. நேரம் இருக்கும் பொழுது அரசியல் பற்றி கொஞ்சம் எழுத வேண்டும்...இப்பொழுது "மாதர் குளம் வாழ்க" என்று மட்டும் சொல்லி முடிக்கிறேன்....

NIGHT OWL

2011-04-19T13:58:00.000-07:00

Hello readers! Hope you had your left index finger inked. Even I did so. It was such a wonderful experience first-time to be given an opportunity to be a participant of a process deciding the fate of more than 6 crore civilians (of course, if the DMK which is a influenza, sorry, typing ‘error’, which has a high 'influence' over the Race Course Road, New Delhi, landslides, it is the fate of the nation [I leave it to you to decide whether the fate is good or bad?] as, we are identified as a son/daughter of ‘spectrum’ soil by fellow Indians). Anyways, like you, even my tooth biting my nails to know who is going to be shown the gate. Nothing in my life has went smooth first-handed. Be it my job or a college-seat or getting good friends or even buying a pen etc. I initially select the wrong, but, with that experience, will select the best among the option later (of course, as you hum, even I am much confused on this theorem when it comes to my marriage. Let us solve this half-a-decade later).

And coming to this post, I would love to write about the ‘OWL’ life I made recently before my organisation altered my worked time. I believe I am posting this blog when many of you were in sound sleep and the flip may happen when you read this. Of course, it would be a tough time for anyone to work against the nature. However, by following this profession - fondly termed a ‘watch dog’, one has to face bitter time with many street dogs.

My office gets over by 2 am. Of course, in my night shift tenure, almost, any of my associates drop me at my home. Days will be rough and tough in their absence. I cannot explain the happiness once I unlock my house. Such was the experience I had in the ‘journey’ from office to home by walk. It is similar when we clear a stage/level after successfully escapes from the hurdles while playing video games (like Super Mario, islander). I will start from my office. Within ten foot-steps, the first ‘gangsters’ comes. They are the group of street dogs who will stare at me adding a small rumble. As their place is near to my office, I don’t care much as I could call someone for help.

However, when I advance further, the enemy of my first enemy enters the scene. It would be the ‘meows’, who, at uncountable times, has panicked me by running frightened after seeing me. Feeling happy that there is even someone to be afraid of me, I will just foot some more steps. This is the start for the most critical moment as you would have to cross a nasty ditch where a swine’s group, without any alarm, suddenly crosses the road where you are walking. After that I would have completed 50% walking, which again in turn, a bittersweet experience. I can neither run home nor did get back to office as I will be easy to catch if a dog starts chasing me. Then what will come is not any animal, but the cops on the duty, seeing my physical appearance, asks where I am from, what I do etc but after coming to know that I am a scribe, tells “Sir, why can’t you go home in a two-wheeler? Anyways, you can go sir”.

And the worst was yet to come. Just imagine, vexed of being a single and you are still on the look-out for a good partner, while many of your friends are committed, how will you feel when a ‘dog-couple’(who were younger to you), irks you daily by being ‘happy’ near the street-corners? Of course, I had to witness such sequence of scenes working at wee hours.

And after that, I will walk along the roads of Thillai Nagar, a busy road of Tiruchy (like a T Nagar for Chennai). Being very busy in the day, the road wears deserted look post sunshine. Buses and Lorries will follow their own guidelines while driving in dark. There comes a mentally retorted dog which has an excellent track record of tasting the flesh of many who walk on the road during the night. Of course, one of my successor in my office, in whose chair, I am sitting now has been victimised for this. After crossing the dog and the knee-jerk moments, I will enter my home after buying anything to eat from a 24/7 bakery near my house-the only satisfaction for me. One day after feeling happy that I am safe, I opened the main gate of my house and was walking towards my room. The path for my room will be very dark and it was around 2.45 am when a sudden sound near me, someone shouting “Ammmmmmaaaaaaaaaaaaaaaaaa…..”. My God! I was almost dead to experience that in the dark. Later I came to know that it was the sound from the health centre for mentally retorted. Now you can know how pacified I would have felt after locking my room! However, thanks to my family friend who parcelled me his old cycle for my domestic use. In a way I am proud to become the only “Cycle Journalist” in the country. Yes, it is a different experience when you go for reporting in a bicycle. Actually riding a bicycle is…………………….. hey sorry sorry.. I do not want to eat your time anymore. I would like to write about that in forthcoming posts. Bye for now. See you…..

Cheers

Swami/Vinoth

For my dear successors! (very very very long post-Busy people stay away )

2011-04-11T15:41:00.000-07:00

௨

With the blessings of Pazhani Dhandayuthapani God

Hello all ! Very pleased to post in very short intervals. I am happy to see the visit counts mounting a 4-digit number (1018) as of now. I know my 'poverty' in language. Despite, the encouragement given for the posts over the phone/sms is boosting. However, I would be happier to see more comments. The major grim I find with others is, they do not either understand/feel disassociated/do not have time to spend time on this. I have to agree as in recent times only I have started reading others’ words. However, I thank you all who spend time on reading my posts. Hope to post more in the forthcoming days.

Among my posts, this will be useful for someone at least to some extent, I think. Here I am going to give some advises and suggestions for my beloved juniors who are about to finish their course in my alma-maters. I believe that committing a mistake is not wrong, letting a mistake again is a crime. I would like to ensure that my juniors should never make another Swaminathan in those situations I made mistakes. So, I would like to give what I missed as a junior.

I would like to start with my juniors doing M.Sc. (Media and Communication) in Holy Cross College. I really like your class even though the moments we spent together are limited. A typical example for a class with don’t care master attitude. I could see future media professionals in boys and media professors in girls. I am sure those girls were trained in such a way they can handle a research class for any set of media students in Chennai. That is the way you have been trained in the last couple of years. For girls who wish to study more, I would suggest move ahead- no more second thought. As far as the guys, you have to mould yourself more. Because, regardless of any field, in a couple of months, you are going to compete with brainy outcomes from colleges like ANNA University, Loyola, ACJ, MOP, Ethiraj, WCC, PSG, MCC, AMRITA and the list goes on. In addition to this students from various other communication schools across Tamil Nadu will find Chennai a favourable place for career building. Coming from a rural/urban background, you will definitely need some time to get accustomed with the work life here (even though you might have done your internships here). You have to develop your communication skills and contacts. Because, students from Chennai will have more contacts than you and they can find a job in a fraction of a milli-second.
So, act fast and start searching jobs and if you are rejected simply ask them why you were rejected and try to overcome it. Happy if you have found it in your internship itself. I wish you all the best and guys, you will make it challenging your hurdles. For your understanding I have written in a simple language (which was one time a professional English for me).

And, my juniors in Anna University, I may not suggest you as many of you would have received your offer letters by now. Where ever you go, whatever you do, never forget our department which is going to give you and your family, the bread and butter for rest of your life. Especially, I always feel proud of my ‘integrated’ juniors – a class which have climate change champions, VFX experts, lens-men, Netherland University exposed, programming whizzes, political communicators and as you name it. Not just your course is integrated, but your class itself is integrated with bonds of good relationships. I am sure 50% of your class will be an impact in the society by one way or the other. You are blessed to get such batch mates (of course, I am more blessed as I think my batch mates are the best). I pray my lord Murugan at the top of Palani to give you a happy life and I am sure you will face tough times to see the different false people in the outside world-till these time you were thinking that your class is your world right? Welcome to the outside world. And Science and Technology Communication juniors, I think placements are at finger-count. As my contribution, when one of my friend who runs a consultancy asked me for 10 content writers for an American Company in Chennai( am not sure). I said him, you would be the right cluster to select and interested juniors send me your resume. I will try my best. And my beloved 2 years successors, you are my straight juniors but I feel shame I do not know much about you. Anyways if you are yet to be placed, listen carefully. I hope some 1 month left for you to hold ‘student’. So, as a student start knocking the doors of the companies. For example, if you are interested in Advertising, collect the list of ad agencies and call that agency and tell them you want to interview the executives for your college project. Take an issue and frame some questions and interview them. The reason I am telling you is if you are searching for a job and if u go after 2 months you will be dammed by the security. But, when you know a person inside you can tell security that you came to meet so and so for official purpose. Like this if u cover 5 companies in a day, I am sure you will definitely find a job within a month. So, move ahead.If nothing works out, simply apply for an M.Phil. as you will be a fresher even after a dozen months and within that time, you can find a job. Apart from that never forget to guide your juniors in the best way as it is your duty.

Apart from that note down some websites which would help you find a job in media. http://jobsmedia.in/ for all type of jobs. www.agencyfaqs.com for jobs related to advertising, www.exchange4media.com for all type of jobs.

And for those ‘kids’ pursuing your UG in A M Jain and Holy Cross, if you would like to work, no problem. But, my suggestion is have a PG because after 5 years an Under Graduate degree may have no more reception in the market and nothing wrong in updating your knowledge. For those who want to do their PG, well, you have made a good decision. Search for good college and enroll soon. If you ask me which college to select, I will index you a ‘Temple of Learning’ in Guindy which ‘manufactures’ around 100 media professionals every year. A place where journalism professors will turn life-time friends and help you report your future without mistake, television production professors who will even fight against the whole world to take you for a tour and will always stand by you for anything you do and will never say ‘cut’ or ‘retake’ for anything (even if you make her wait till 9 pm), an advertising professor who always cares about her students and always motivates the students to dream high and a senior professor who himself will stand an identity and whose name you can use anywhere in the media industry and at the outset a ‘captain’ who has declared a ‘disciplined freedom’. I swear with the food I eat, I have never seen such a department as I have experiences three types of colleges in my life.

Coming next, if you are in Tamil Nadu, you would probably be getting ready to write your own fate for the next five years. I am much happy with what things are going on. I would like to analyze the 2006-2011 after this election as this post going to be the need of the hour. But please vote for a party which would do at least 10% of what Gujarat Chief Minister Narendra Modi has done for his soil. Of course, we are not that lucky to be ruled by a great ruler like him.

My hands are paining-Such a long post-first copy-unedited. Sorry if you find any grammatical errors.

Cheers

Swami/Vinoth

History proved again, in my life too

2011-04-09T00:34:00.000-07:00

௨

With the blessings of Pazhani Dhandayuthapani God

How are you people? Hope everything holds good in your life.

I am sure, post April 2, 2011, any Indian residing/visiting an alien nation would have got a new identity. He/She, if representing India among a cluster of people from various nations will be identified as the international cricket champion. After that '(w)incredible' show in home soil, team India has added feather to its cap.

A person, highly influenced by sentiments, I bow to the harmful effects meted out by me to the Nation . I have a wonderful track record of making the team lose by spectating the matches. So, as a safety measure, I always refrain myself from watching the match. I well remember, it was 2003, team India, without being spectated by me made a splendid performance in the league and semis. With the gushing desires, challenging my routine sentiments, I decided to watch our finals against Australia, the then champions. Hope, with the match results, I need not tell why I do not witness any match from the toss-whirling till prize distribution.

It was the day of the grand finale, I was in Chennai, for a leisure and to meet one of my kindergarten colleague. It was Saturday, and while my hands were itching to watch the match, my previous experiences made me not to watch the match, but listen the score every now and then. When the situation was going tough I was sure about watching the match, but I am not iron-heartened to hold the guilt if the team loses. So, I was updated through the internet. Then at the end, I could no more control the feel of watching the match which led me to go away from my house and pack up things to Tiruchy.

I was getting a ticket in Mambalam railway station which had no commuters which is not a routine. There were only some ten heads in the railway station, half of them busy with their mobile either sms/calling their contacts for score updates. The busy streets of T.Nagar and West Mambalam were without its usual crowds. I could recognise the fours and sixes of Dhoni through the 'wild' happiness expressed by the fans watching the match in the street corners. I was waiting for the train, just switching on the radio in my mobile. I like to thank the "Solli adi" game in Hello Fm 106.4- for their splendid commentary when i was listening. I just entered the compartment seeing many people around me eagerly waiting for someone to update the score. I crossed Kodambakkam, when the team wanted some 4 runs to win I think. At that time high tension prevailed in the compartment and 80% of the passengers in the compartment surrounded my mobile which was their only medium to communicate. When Dhoni knocks a great six leading India to win, the whole compartment celebrated and we could hear same type of happy voices from other compartments. Everyone hugged me and expressed their feelings. The first time I realised and recognised cricket as a relegion in the country. Even a beggar who was there to 'earn' for his dinner questioned me by raising his thumbs. My positive reply made even him happy. Besides this, we could see the New-year like celebrations near the tracks.

When I stepped down in Egmore railway station and entered wrongly into another platform which I was not supposed to, a Andhra-Kerala train was boarding there. When I told the information to one passenger there, the news spread over the train like a forest fire. I was really happy to play the communicator role to make my fellow Indians happy. At last Dhini's presence and my absence won a WC for our nation.

Many of my friends take a dig on me for believing such sentiments, which they name 'silly'. As usual, I fall on my own advice. I have many sentiments like, getting success if i take any initiative after informing a person, will always fails, if i tell another person. I spelling this after having rich experiences with those people. I have tried even against the sentiments which, till now, have ended up in failure. Even I always want to come out of that myth, but unable to. Because,in this globe where nothing remains permanent, sticking to some set of people for every positive signs is impossible.However, I feel that the system may continue, but some other set of people will replace the old one. Anyways, I watched the match on youtube the very next day after reaching Tiruchy.

Besides all this, when I entered my train and was about to sleep just thought (Just for fun) , "How it would be if i entered a ladies compartment by 'mistake' and informed them our victory?". Oh my God ! My goodness, I entered a general compartment!

Hence a history proved, Once again.....

Interpreting relationships

2011-03-22T15:02:00.001-07:00

Hello friends. Wishes/Blessings. Hope life charms on your terminal. Thanks for my new followers.At the outset, let me inform, whoever not interested in reading a long post and whoever are reading this amidst your bottle neck schedule can read this in a leisure time as this post may eat minimum 10 minutes of your precious time. Bye for them. Others can continue.

I often wonder when an issue or a word mouthed by an individual derails from its path and travel on the one which it is not supposed to. However, it will never make the centrifugal person behind the scene feel bliss when the issue makes a U-Turn. It will be a shock hearing what we have pronounced/did earlier will completely contrast while spelt not by the second or third person but from some fifth or sixth person. The words will enjoy a happy journey between one mouth and many ears. But the its content undergoes a drastic change often victimising any one individual.

As expected, my recent trip to Chennai has created a beautiful confusion among my friends. For the first time after getting migrated to Tiruchy , I planned my visit to Chennai for a personal reason without intimating anyone who falls into my well-wishers/friendship arena including the two who always gets notified through an sms/gtalk conversation a day before I arrive. My Journalism professor- The very first person, as a symbol of respect and loyalty and for motivation, I meet whenever coming there and my ‘alter-ego’ - who associates me for more than 36 hours(i.e. accompany me from a Saturday morning till Sunday night) saying bye and dropping me in bus stand. On a very mid night when Saturday was turning Sunday, I left Tiruchy and reached Chennai on Sunday morning, then went on a sound sleep and roused in the evening. Another friend of mine, recently married and got settled in a neighbourhood state known for its separationist ideas and movie buffs, has returned home for a motherly treatment. As a courtesy, I just thought of seeing her and exchange pleasantries with her. Besides this, another trio gang among my friends has planned to go to a film. One among them has updated her happiness over her facebook ‘wall’ which intimated everyone. After the movie got over they too planned to visit the friend’s house where I was planning to visit. Accidentally, I met all the four and had fun filled chats and we disassociated returning to our routines.

But the worst was yet to come and it came by 11 pm. My mobile alerted me with “Then pandi Cheemayile maan pola vandhavanai yaar adichaaro (who hurt this man who lived like a king)”- the ringtone from Tamil movie Naayagan which I cutomised when that friend calls me through any of his four numbers. He asked me where I am and starts interrogating me through his unique style whether my meeting with those three was accidental or planned? After I explained it an accident he finally scolds me assuring that he would meet me the next day. And after I complete my work I left Chennai informing my Journalism Professor and my alter-ego, the purpose of my visit.

But, a week later, the problem wore an evil mask. It was suspected by another one friend whom I called asked whether that I have gone to movie along with those three. Even after a series of justification none believed me. Today my best friend questioned me “Did you go to movie along with them?” Even though I explained he refused to believe. What else can you do when a person suspects you, who knows everything about you, can easily predict your mood with your facial reaction, could catch your throat when you try to text a girl without his knowledge. But it happened. It is clear from that, communication are often disconcerted and fabricated. But the truth was buried.

Anyways, this can never cracks our friendship as we both have transparency and understanding to the greatest extent. We have also acted like fighting before others in order to find some secrets. But I wonder, how issues and themes change when it goes from one person to the other. Strange word!

Lessons from passing clouds…..

2011-03-17T16:41:00.000-07:00

௨

With the blessings of Pazhani Dhandayuthapani God

Hai friends! Greeting/Blessings. At this time next month we (in Tamil Nadu) would have successfully completed our Assemble elections. And even I am much excited to face the elections as AIADMK General Secretary J Jayalalithaa and DMK President M Karunanidhi will be contesting in their native soil, Srirangam and Thiruvarur respectively. But what makes a fellow like Swaminathan get excited in this? There is! Those two constituencies fall under the Tiruchy Bureau of the newspaper I am employed with. What else is needed for a cub Journalist when two gigantic politicians contest within in boundaries? I wish you all a very happy entertainment during the time of election. Happy Days!

As I say every time, this post too differs from the rest. To make a post flee in my blog which hits/going to hit the eyes of people of different attitude, I thought of reconsidering my thoughts as a result, after half a decade, some girl who may be prospective of becoming my better-half may throw me away from her life. But there is a type of ‘thrill and kick’ in that. Yes! I am going to write about those girls, I should have fallen in love but didn’t. It may be shocking for you (even for me when I recall back) as those ‘trespassers’ in my life numbering more than 25(not sure).

It is not too offensive as it is like the formality in arranged marriages where a guy and girl meets each other, if they like they will marry, if not, they will depart. My case also is more or less the same. To start with, let me tell the similarities of those girls. You may or may not believe, but this is 100 % sure, those girls follow the same style on their role in my life. I never enter into their life, but they do first. I will give them my mobile number rather than asking. They start the conversation with an sms, “Hi/Hai…. This is ….”. When the conversation goes in such a way, what I like, what she likes so and so (I remember well, having told them many times my favourite comedians are Vadivelu and Koundamani while many of them have opted Vivek). I can predict their character based on the movies they like.

A girl from a traditional town like Srirangam does not like a North Indian movie, whereas a girl who has studied in a ‘elite’ college for women near Chennai’s prominent fly-over differs in her own taste from the former (Later I understood that all those girls from that college are not the same through two of my good friends). I accept, while the conversation elevates, for a safety measure, I will ask, how is your lover? (Instead of asking do you have a lover?) They will say “no”, searching for a nice person. This triggers to ask, “What type of person you want to marry?” either from me or my counterpart. As this, the chats have prolonged irrespective of time cycle. Things will go, where I will be texting her using my primitive, damaged Nokia 1600 model. To specify exactly, that mobile knows me better.

Then, we both will start speaking. I will start building an image for her in my mind. But, God’s game, be it fairer than my imagination or not, the contrasting will be their looks. And when things are going good, and when I start to retrospect myself, “Am I love with her?” time disassociate us against each other. There will be a reason, invalid, she will move away from me for no reason paying room for her successor. I am sure the successor was always found bettering her predecessor in all the ways, be it understanding me or showering care for me etc. even though I know she also will find her way to get away from my life again at that time definitely some other girl would enter my life. Initially, I felt bad for those girls. But, later, when the arithmetic started working as a sequence, I will be happy as when she leaves me, I am going to get someone better than her. I will also thank God as if I have proposed anyone of them; I might have missed a girl better than her. Feminists no need to think me as a one who objectifies women. Basically, it is the character of men to expect the “Best”. That too for a person like me, “best” does not mean the superior quality in the market, but, the one which suits me best. In that way, I am sure that someone will come terminating the process and finally settle down. She would be the last girl. But, I think, she will not follow the same formulae as others, did in my life. For you, studying this, never worry for when you lose something. Think that, something better than that is on its way to reach you. So, go on your way, the best will get settled on your way.

I am not responsible after reading this, the perspective you had on me has changed. Because, you may know me as a relative/friend/brother/classmate/student/collegue/ a journalist/ anonymous/ my superior, but I hope you will accept me as it is as what I am.

Cheers

Swami/Vinoth

ஆண் என்பதில் பெருமை !

2011-03-08T16:08:00.000-08:00

௨

| அருள்மிகு பழநி ஸ்ரீ பாலதண்டாயுதபாணி சுவாமி துணை |

வணக்கம்/நமஸ்காரம்/ஆசீர்வாதம்.

வாழ்க்கை மிக அருமை. உங்களுக்கும் அவ்வாறே இருக்கும் என்று நம்புகிறேன். நானும் ஒரு ஒரு முறையும் பதிய நினைக்கும் பொழுதெல்லாம், ஏதோ தடை வந்து விடுகிறது. உண்ணும பொழுது, படுத்து-உறங்கும் இடைவெளியில், பேருந்தில் செல்லும் பொழுது, அதிகாலை, பேருந்தில் அமர்ந்திருக்கும்பொழுது, என்று நிதமும் பல சிந்தனைகள் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும், அந்த நிகழ்வை அப்படியே பதிய மனது நினைக்கும், ஆனால் பின்னர், அவை மறந்து/கசந்து போய்விடுகிறது.

உதாரணமாக, நேற்று நடந்த சம்பவம். நிமித்தமாக இரவு அலுவலகத்தில் இருந்து தஞ்சை சென்றேன். நேரம், அதிகாலை 3 மணி. பணி, இடம் – தஞ்சை புதிய பேருந்து நிலையம். தூங்காத ஒரு சில விழிகள் பல அங்கும் இங்கும் திரிந்து கொண்டிருக்க, மற்றொரு புறம் ஒரு சில விழிகளோ அன்றாட வேலை பார்க்க தயாராகி கொண்டிருந்தன. (பத்திரிக்கை துறை எனக்கு பல அனுபவங்கள் தருகிறது, அதில் முக்கியமான ஒன்று இரவு உலகத்தை பார்ப்பது). ஆள் இல்லாத சாலைகளில் நாய்களின் இராஜாங்கம் என்பதால் எப்பொழுதும் சற்று நேரம் பேருந்து நிலையத்தில் உட்கார்ந்து பின் வீட்டுக்கு செல்வேன். அதே போல நேற்று, திடீர் என்று பெரு சப்தம். அய்யோ... என்று ஒரு பெண்ணின் சப்தம்.... அவரது கணவர் நெஞ்சை பிடித்து கீழே விழுந்தார். தாய்க்கு பின் தாரம் என்று அந்த பெண்ணின் துடிப்பை பார்த்து கூட புரியாத மடையனா நான்? பின்னர் அங்கு கூடிருந்த நாங்கள், தண்ணீர் கொடுத்தோம், மறுபடியும் நெஞ்சை பிடித்து அமர்ந்தார், அப்பொழுது அந்த வயதானவரின் இதயத்தில் கை வைத்து வாயில் தண்ணீர் ஊற்றினேன், சற்று தெளிவானவர் கண்களை பார்த்தபொழுது நான் கொண்ட நிம்மதி பெருமூச்சு இபோழுதும் என்னுள்ளே எதிரொலிக்கிறது. எங்கிருந்தோ தூங்கி கொண்டிருந்த ஒரு பிச்சைகாரர் தன்னிடம் உள்ள ஒரு மாத்திரையை கொடுக்கிறார்- அது என்ன மாத்திரை என்று தெரியாது; எதற்காக கொடுக்க வேண்டும் என்பது அந்த பிசைகாரருக்கு அறவே தெரியாது; அனாலும் ஆபத்தில் இருக்கும் ஒருவரை காப்பாற்ற வேண்டும் என்று நினைக்கும் அவர் குணத்தால் கோடிஸ்வரர் - இறைவன் இது போன்ற நல்ல உள்ளங்களை விட்டு நீங்குவதில்லை. இவை எல்லாம் முடிந்தவுடன், முதியவரின் வீட்டிற்கு சொல்லி அழைத்து செல்ல சொல்லலாம் என்று தொலைபேசி என்னை கேட்டேன், அப்பொழுது, அவர் சொன்ன வார்த்தை நெகிழ வைத்து. “தம்பி... இப்ப மணி மூன்றை ( 3.30 )... இந்த நேரத்துல என் பையன் நல்ல தூங்குவான்.. அவன தொந்தரவு பண்ணாதிங்க....” இந்த வார்த்தை சில சிந்தனைகளை கிரலி விட்டன.... என் தந்தைக்கும் இது போல ஒரு சம்பவம் ஏற்பட்டால் அவர் வாயில் இருந்து இதே வார்த்தை தான் வரும்! இதை போன்ற அன்பு யாரிடம் வரும்! ஓர் வேலை 30 வருடங்களுக்கு பிறகு (நான் உயருடன் இருந்தால், எனக்கு திருமணம் ஆகி இருந்தால்) எனக்கு இதே போல ஒரு நிலைமை வரும் பொழுது, நான் மயக்கம் போடும் பொழுது அழவிருக்கும், எங்கோ பிறந்து, எங்கோ வளர்ந்து, தனது பெற்றோரின் பேச்சுக்கு மட்டுமே மரியாதை கொடுத்து காலத்தின் கட்டாயத்தால் என்னை மணந்து, என்னுயிர் கலக்க இருக்கும் என் மனைவியை என்ன சொல்ல? ஆண்களின் பலமே பெண்கள் தான், ஆண்களின் மிக பெரும் பலம் பெண்மையின் தாய், தங்கை, தோழி, காதலி, மனைவி, மகள் என்ற ஏதோ ஒரு சாராம்சமே என்பதை அந்த நிகழ்வு என் மனதில் பதிய வைத்து.... இந்த சம்பவம் நடந்தது பெண்கள் தினத்தன்று. வாழ்கையில் ஒரு வழிபோக்கருக்கு நடைபெற்ற ஒரு சிறிய சம்பவம் கூட நமக்கு வாழ்வின் முக்கிய அச்சாரத்தை காட்டுகியாது! வாழ்க்கை மிக பெரியது.... தேடுகிறேன்........

சரி. பல விஷயங்கள் எழுத இருக்கிறது- நேரம் தான் இல்லை..... அரசியல் வாக்குறுதி போல சொல்ல விரும்புகிறேன். நடக்கும் என்று நம்புகிறேன்.... என் முந்தைய பதிவை படித்து என் கைபேசியில் தொடர்பு கொண்டு வாழ்த்தி ஊக்க படுத்திய தஞ்சை மாவட்ட ஆட்சியர் திரு ம சு சண்முகம் (தினமும் அவரது பெயரை செய்தி-மக்கள் தொடர்பு துறை அனுப்பும் மின்னஞ்சல் மூலம் பார்பதல் பெயர் பரிச்சயம்) அவர்களுக்கு நன்றி.

கூடிய விரைவில் என் வாழ்வில் ஏதோ ஒரு மாற்றம் வர இருக்கிறது என்று என் உள் மனது சொல்லி கொண்டே இருக்கிறது. அது எங்கு, எப்பொழுது என்பது தெரியவில்லை. பணி இட மாற்றம் நேரலாம், வீடு மாறலாம், புதிய வண்டி வாங்கலாம், காதலில் விழலாம், ஏதோ ஒன்று. எனக்கு புலப்படவில்லை, ஆனால் நிச்சயம் மாற்றத்திற்கான நேரம் இது என்பது மட்டும் திண்ணம். ஆகட்டும் பார்க்கலாம். மிக மிக விரைவில் அடுத்த பதிவு.

Totally new for me

2011-02-11T21:55:00.001-08:00

Hello all, I am not sure whether did you notice or not,the way i have started this post. Ya. I did not quotes the name of my lord Pazhani Murugan. That is because of i am writing the post under his feet. To add essence, this post is an unusual one. I am not in need of any computer to write this. I know you are confused. Let me explain. I got my new Samsug galaxy 5 android mobile which enables me to blog from anywhere. I am now travelling to Pazhani temple, and posting through mobile. So, unlike other posts, i Will be travelling and sharing my thought s. Now its 6.21am and i am in Oddanchathiram, a place before Palani. I would try my level best to write it interesting and make you feel my travel while reading this post. We all know how good i am in committing mistakes in blog. In my mobile, sometimes, letters get typed without my order. So, if words go wrong.i am sorry. (usual dialogue),

Now its 7.50 am . I started from Tiruchy at 3am and reached here by 7.15 am . Finishing my breakfast, sitting in the top of the hill, with Skandhar Shasti Kavacham in my ear phones,I am typing this. The reader of this would probably from Chennai or Bengaluru or Pune, can you imagine how busy your city would be at this time? But here its calm. More than Tamil devotees, i can witness majority of Malayalees. I am about to climb some more steps to enter the sanctum sanctorum. Will revert back after marking attendance with lord Muruga for this 6month.

10.10am : there is a general saying that in Palani there are two type of make up done for lord Muruga. Once is Aandi(almost a beggar), Arasar(rich king). People who see former Will be facing used and the make up of king alike Will give pleasures. But i watched both. So i have to wait and see. Now returning to Tiruchxy and going to thanjavur. Since i did not s leep last night. i Can't blog any more. See you in next blog. I am 50 percent sleeping. He i type anyone i May tell some deep secrets about me or my friends. God bless you

2010ம் நானும்

2010-12-29T23:08:00.000-08:00

௨

| அருள்மிகு பழநி ஸ்ரீ பாலதண்டாயுதபாணி சுவாமி துணை |

நமஸ்காரங்கள் / ஆசீர்வாதங்கள். ஒருவழியாக இந்த வருடம் முடிவுக்கு வருகிறது. வருட இறுதியில் அணைத்து நாளிதழ்களில் வரும் சிறப்பு மலர் போல எனது “ 2010 “ எப்படி இருந்தது என்பதை எழுதலாம் என்று ஒரு சின்ன பொறி தட்டியது (என்ன செய்ய.... மற்றவர்கள் அனைவரும் “மாண்புமிகு” முன்னால்.மத்திய அமைச்சர் தொ(ல்)லை பேசியில் அலைகாற்றை விவகாரத்தை காற்றில் பறக்க விட்டது பற்றி எழுதிகொண்டு இருக்கிறார்கள்).

அது இருக்கட்டும். எனது பேஸ்புக் (FACEBOOK) கணக்கை காணாமல் தேடி (அதுவும் பல நாட்களுக்கு பிறகு) பலர் என்னை தூக்கத்தில் எழுப்பி அவர்களை என் நண்பர்கள் பட்டியலில் இருந்து நீக்கிவிட்டேன் என்று கேட்டார்கள். பின்னர், சில பல காரண காரணிகளுக்காக சில காலம் சமூக தொடர்பிலிருந்து ஒ(து)டுங்கி இருக்க முடிவு எடுத்திருப்பதை சொன்னதும் சமாதானம் ஆனார்கள். மற்றும் நண்பர் விநாயக் பற்றி நான் எழுதிய பதிவு தனக்கு மிக பிடித்ததாகவும் (கோபி மஞ்சூரியன் மீது சத்தியமாக), தனது வலைபதிவு நுழைவுக்கு அது ஒர் உந்துதலாக இருந்ததாகவும் சொல்லிய தோழி ஷாபியா சம்ரீன் அவர்களுக்கு, எழுதாதாரமாக இருந்த நண்பர் விநாயக் அவர்களுக்கும் நன்றி. ஷாபியா அவர்கள் எனக்கு பக்கத்துக்கு வகுப்பில் படித்தார். அனாலும், தீர்க்கமான முடிவு எடுக்கும் சமயத்தில் எனக்கு நல்ல அறிவுரை சொல்லி (என்ன செய்ய, “அறிவுரை” என்பது வெளிப்பாடு, அவள் திட்டியதை அப்படியே பதிய முடியுமா?) என் மீது அக்கறை காட்டி இன்று இவ்வார்தைகளால் எனது எழுதும் ஆர்வத்தை அதிகமாக்கியிருக்கிறார்.

சரி, 2010 என் வாழ்வில் மறக்க முடியாத வருடம். வாழ்கையின் மிக மட்டமான சந்தர்ப்ப குடும்ப சூழ்நிலைகளை சந்தித்தேன். அதை பற்றி மேலும் சொல்ல விரும்பாமல், எனக்கு நேர்ந்த கொடுமை உலகத்தில் எந்த ஒரு மனிதனுக்கும் வர கூடாது என்று எப்பொழுதும் நினைத்துக் கொள்வேன். . இப்பொழுது தான் 2010 பிறந்தது என்பது போல இருக்கிறது. அன்று காலை திருச்செந்தூர் முருகனை பார்க்க நானும் எனது ஆசிரியர் திரு.கார்த்திக் அவர்களும் சென்றோம். கல்லூரியின் கடைசி ஆண்டு. நான் ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரும் நிமிடமும் ரசித்து ருசித்து வாழ்ந்த நாட்கள், எனக்கு மகிழ்ச்சியை மட்டும் கொடுத்த வகுப்பினர், உதவிகள் தேவைப் படும் பொழுது மட்டும் என்னை நினைக்கும் பலருக்கு மத்தியிலும், கல்லூரி முடிந்து இன்று வரை காலையில் குறுஞ்செய்தி அனுப்பும் நண்பர்கள்/நண்பிகள், எந்த வேலை இருந்தாலும்(என்னை விட அதிகமாக சம்பாதித்தாலும்) என்னை மறக்காமல் தினமும் அரை மணி முதல் ஒரு மணி நேரம் உரையாடி சென்னை செந்தமிழில் உள்ள கெட்ட வார்த்தைகளை ஞாபகப்படுத்தும் “உயர் தோழன்” , எனக்கு பசிக்கும் பொழுதெல்லாம் எனக்கு பிடித்ததை தன் தாயிடம் சமைக்க சொல்லி (மன்னிக்கவும், அவள் சமையல் அறையை மறந்து பல மாதங்கள் ஆகின்றன) எனக்கு அன்னமிட்ட (வாழ்வில் இதுவரை அது போல யாரும் எனக்கு செய்ததில்லை), அந்த கைகள் கொண்ட அந்த “தாய் போன்ற தோழி”, என் மகிழ்ச்சியான தருணங்களில் என்னை முற்றிலுமாக மறந்து போனாலும், என் பிரச்சனைகளில் தொல் கொடுத்து, தனது ஆயிரம் கவலைகளுக்கு மத்தியிலும் (இதில் நான் ஒன்றில் கூட பங்கு எடுத்துக் கொள்ளவில்லை என்பதே உண்மை ) என் தங்கையின் மீதும் அவளின் வரைகலை மீதும் முழு அக்கறை கொண்ட என் “மகள் போன்ற தோழி”, வாழ்கையில் இன்று வரை நான் வியப்போடு பார்க்கும், என் வெற்றியை தனது வெற்றியாக கொண்டாடி மகிழ்ச்சி அடையும், எனது “இதழியல் ஆசிரியர்”, ஆகியோர் என் பார்வையில் இருந்து பிரிந்த வருடம்.

பின்னர், வேலை வாழ்வின் பல புதிய மனிதர்களின் அறிமுகம், புதிய அலுவலகம், வித விதமான மனநிலை, வாழ்க்கை முறை கொண்ட சக-ஊழியர்கள், மிக நெருக்கமான இருவர் என அலுவலகத்திற்கு உள்ளே வாழ்க்கை நகர, பொய்யான சிரிப்ப்பு, போலியான மனநிலைகள், ஒரு மனிதனாக எனக்கு கொடுக்கும் மரியாதையை விட என் கழுத்தில் தொங்கும் அடையாள அட்டைக்கு பொய்யான மரியாதை, அரசாங்க ஊழியர்களின் அலுவலக அரசியல், என்னை பிரபலப் படுத்தும் கருவியாக மட்டுமே என்னை பாவிக்கும் மனிதர்கள், அடுத்த வருடம் நான் வேறு வேலைக்கு சென்றால் என்னை உதாசின படுத்தப் போகும் புண்ணியவான்கள் போன்ற பலரை சந்தித்த வருடம் இந்த 2010.

கல்லூரியில் நாங்கள் சென்ற சுற்றுலா மறக்க கூடியது அல்ல. சினிமாவிலும் புதகத்தில் மட்டுமே பார்த்த, மெய் சிலிர்த்த தாஜ் மஹால், போன்ற டெல்லியின் சின்னங்களும், சொர்க்கம் என்றால் இது தானோ என்று நினைக்க செய்த மதுரா நகரம், வாழ்வில் பனிக்கட்டிகளை கையில் தொட்ட பூரிப்பு, கொண்டாய் ஊசி வளைவுகளின் சதியால் ஏற்பட்ட வாந்தியால் உடல் நிலை குலைந்து போனாலும் பயண சுகம் தந்த சிம்லா என் பல இடங்களை கண்களுக்கு காட்டி, இனிய ரயில் பயணத்தின் பொது நடந்த நகைச்சுவைகள், திருநங்கைகளின் பிடியில் இருந்து என்னை கைப்பற்றிய என் தோழிகள், அவர்களிடம் இருந்து தப்பிக்க, அவர்கள் வந்தவுடன் “கிளம்புங்கள்” என்று குரல் கொடுப்பது, ரயிலின் ஒரே கழிவறைக்குள் நாங்கள் ஐவர் ஒரே சமயத்தில் நின்றதும், தூங்குவது போல நடித்தும் என் வாழ்வில் மறக்க முடியுமா ? பல சோக நிகழ்வுகள் நடந்தாலும், கையில் ஓர் ரூபாய் கூட இல்லாமல் டெல்லியில் இருக்கும் பொழுது திரும்பும் பொழுது எனக்கு சாப்பாடு வங்கி தந்த நல்ல உள்ளதை எல்லாம் என்னால் எப்படி மறக்க முடியும் ? இது என் வாழ்வில் நடைபெற காரணமாக இருந்த ஆசிரியை “பண்டிதா மேடம் “, பல குழப்பங்களுக்கு இடையே வெற்றிக்கரமாக அழைத்து சென்ற நண்பர்கள் கார்த்திக் கிருஷ்ணா, சோமன், பிரேம், சரண்யா, மதுசாலினி ஆகியோர் தான் காரணம்.

ஒவ்வொரு ஆண்டும் என்னை வாழ வைக்கும், என் பழனி முருகனை பார்க்க இரு முறை செல்வேன், அனால் இவ்வருடம் ஒருமுறை மட்டும் சென்றது மிகுந்த வேதனை அளிக்கிறது. இவ்வருடம், குறிப்பாக, மே முதல் ஜூலை மாதங்கள், வாழ்வின் பல உண்மைகளை விளங்க வைத்துள்ளது. எது நடந்தாலும் அது நன்மைக்கு என்று விளங்க வைத்து இந்த வருடம். நான் எங்கு வேலை பார்க்க போகிறேன் என்று எதிர்பார்ப்பு இல்லை. அனால், திருச்சியில் வேலைப் பார்ப்பேன் என் சற்றும் நினைத்துப் பார்க்க வில்லை. அனால் அது நடந்தது. படிப்பு தொடரும் என்று நினைத்து கூட பார்க்கவில்லை. அனால் அதுவும் நடந்தது. ஆகா, நிகழ்வுகள் ஒவ்வொன்றிலும் ஒரு காரணம் உள்ளதை நன்றாக உணர்ந்தேன்.

மற்றபடி, இவ்வருடம் வெளியான படங்களில் நண்பர்களுடன் பார்த்த நாணயம், கோவா, தமிழ்படம், எனக்கு மிகப் பிடித்த தில்லாலங்கடி, தீராத விளையாட்டு பிள்ளை, இந்திரன் போன்ற படங்களும், கனிமொழி திரைப் படமும் என்னை மிக கவர்ந்தன.

அடுத்த வருடம் புதிய கைபேசி வாங்க போகிறேன். இந்த கைபேசி, என்னிடம் ஐந்து வருடங்களுக்கு மேலாக இருந்துள்ளது. பலவிதமான தொடர்புகளை பார்த்தது. இதற்க்கு மேல் பேசி, உங்கள் நேரத்தை வீணடிக்க வில்லை. பலர் என்னிடம் கூறிய இரண்டு குறைகள், எழுத்துப் பிழை, சுருக்கமில்லாமல் எழுதுவது. முதல் குறையை களைய முயற்சிக்கிறேன். பல நாட்களுக்கு ஒரு முறை எழுதுவதால் அனைத்தையும் ஒரு நேரத்தில் எழுதுகிறேன்.

அனைவருக்கும் இனிய புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள். இவ்வருடம் உங்களுக்கு சிறந்த வருடமாக அமைய முருகன் அருள் பெற்று வாழ வாழ்த்துக்கள்.

Miss you Vinu!

2010-12-15T15:25:00.000-08:00

௨

With the blessings of Pazhani Dhandayuthapani God

Hello friends. Hope you are all making good.... Chennai Visit, Hard disk crashed, busy schedule, sleepless nights, drowsy days... Oops.... Blogging itself became a rare event for me.... However, the bond between "You" and "Me" will never departs... I am much kicked up to see the transition on my command over language. My history of posts in this blog are the real evidences.... I was much glad when one of my relative called me and asked me to write about the way I wish to see our Nation........ I will try in the near future....

This blog post is too something about an individual. But not the one who studied with me in college, my childhood friend, or not a person who changed my life like my "journalism professor" or my "best friend" in Anna University. This fellow has not spent even half a dozen month with me. But, he registered his strong trademark in my life and the one who deserves to possess a wide area in my blogged, but went off from my life in an eye's movement. Its noone other than my ex-colleague Vinu. Known to my peers as Vinayak, a malayali, an adamant, reserved, selfish, linguistically affiliated, sincere, non-social , blah, blah has never reflected such a bad attitude towards me. But what I found was he was totally contrasting to those negative allegations made against him.

I have the habit of not going by the words of others without experiencing something..... Because, even i have also been often the topic for useless and unprofitable discussions. Coming to Vinu, he is generally called as a person who never foot forward to speak with a person first. It may be the case of some people which again failed in my case. When we met each other on 28-07-2010, the first word came from him after I made a smile. "Internship ah?", was the word he questioned. Only for the first two days we were passing pleasantries just by gestures. Then we started to slowly become close. My seating arrangement, next to him made us much closer. After some "Hai" and "Bye" and face book friend request, he tells, "Swami, if you have any difficulties in the work place feel free to share with me".

It was not a big surprize for a person like me who was unaware of his history of track record of being reserved from everyone. When I started doing pagination works, I should say, he was the one who moulded me and who is solely responsible for my development of the present days, making even principal pages. When time moves forth, we started become more closer, having dinner together, making fun, commenting and gossiping about politicians, making fun of each other, forming a trio company and spending times, and the list goes on. We both developed intimate friendship among us and we both really cared for each other, and through his sense of humour he brought me back my college days in a serious place like a newspaper house.

I admire many things on him, but the tendency to help others tops the list. Seeing a person in my life who feels happy on making others happy (Except from my "best friend" and my "daughterly friend", I never expect self-satisfaction and happiness when I help others). I have zero idea on the reason which triggered me to help me. Because, I contrast with Vinu in many aspects. The dressing, mannerism, language, work-style, educational background, perspectives at issues etc. But, I firmly beleive that, God makes it sure that I am surrounded by only Good things, thoughts and people. In that way, I could say that I really had a very good colleague with pure heart and person who defines friendship in his own way.

But, like a sudden turns and skips, time created a situation to say "bye". He decided to shift his employer and he did. Now he is not at a distance of my vision. But, I think that you were here only to prepare me to be a good employee.

Dear Vinu, you are my friend, inspiration, guide and care-taker. You have helped me in many ways. But I do not know ow I am going to revert it back. I am really lucky to have a friend like you. It may seems stupid to others, why I am feeling for a person like this, but I miss your presence when the time hits 11.30 pm. Anyways, for your nice heart, you will and you should get everything good in life. I do not know what I am going to give you. At present, I can offer you only a few words in my blog.... I never want to loose you in my life. Never leave me. I will be always with you as a good friend. I need your presence during the good and bad times of my life.

Vinu, I Love you... I miss you....

--------------------------------------------------------------------------

Thank you for reading it... As usual I am trying to blog often, but time does not permit me. I did not go to Palani for a long time, expecting for a visit there (interested can join me), Since it is year ending I am in a situation to utilize my off-days. So planning for a visit to South-Tamil Nadu too. So take care... Bye.. Hey... wait a minute... Forgotten to tell... I am no more in Facebook. I have just deactivated it for many reason (Let the reason be what you predict, either positive or Negative). So, I hope the visits will be going down... ! Anyways, Let us look forward for positive signs....

காதல் காதல் காதல்...

2010-10-30T08:01:00.000-07:00

௨

| அருள்மிகு பழநி ஸ்ரீ தண்டாயுதபாணி சுவாமி துணை |

வணக்கம்.... பதிய போதிய நேரம் இல்லை... மண்ணிக்கவும்.... பல நாட்களாக நான் எதிர்ப்பார்த்த ஒரு பதிவை எழுத விரும்பினேன்.... ஆகையால் இந்த சனிகிழமை மாலை நேரம் அதற்க்கு சரியானதாக இருக்கும் என நம்புகிறேன்... இதை நான் பிறரிடம் பகிர மட்டுமே எழுதுகிறேன்... தவறாக நோக்க வேண்டாம்.... பிடிக்காதவர்கள் அடுத்த பதிவு வரை காத்திருக்கவும்....

சில விஷயங்கள் பற்றி அதனை முறை சிந்தித்தாலும் பேசினாலும், எழுதினாலும் சலிப்பதே இல்லை... காதல், காமம், அந்தரங்கம், குற்றம், போன்றவை நாம்மை சலிப்படைய செய்வதில்லை.... அதற்கு காரணம் ஒன்று போல் மற்றொண்டு இருப்பதில்லை என்பதாலோ ? என்பது எனது கேள்வி... காதலில் எனது நேரடி அனுபவம் மிக குறைவு.... என்னை போன்ற ஒருவனை காதலிக்க வேண்டும் என்று ஆசைபடும் பெண்ணை (அப்படி ஒருவர் இருந்தால்) தேடிகொண்டிருக்கிறேன் . அனால் நட்பு மற்றும் உறவு வட்டங்களில் பல ரக காதலை பார்த்த அனுபவங்கள் நிரம்ப உள்ளன. அவற்றில் இரண்டு காதல் கதைகளை இங்கு பகிரலாம் என்று நினைத்தேன்.....

முதல் ஜோடி பற்றி சொல்ல பெரிதாக ஒன்றும் இல்லை.... பள்ளி ஒன்பதாம் வகுப்பு படிக்கும் பொழுது அந்த இருவருக்கும் நட்பு ஏற்பட பிற்காலத்தில் அது காதலாக மலர்கிறது.... அது தோராயமாக ஒன்பது ஆண்டுகளுக்கு தொடர்கிறது ( இந்த காலத்தில் ஒன்பது ஆண்டு ஒரே பெண்ணை/ஆணை காதலித்து என்பதே அரிது-இவர்களை போன்றவர்களால் தானோ இன்னமும் காதல் மேல் அசாதாரண நம்பிக்கை குறையவில்லையோ? ) இதில் மேலும் ஆச்சரியம் என்ன தெரியுமா ? அந்த இருவரும் பெரிதாக படிக்கவில்லை, அவர்கள் இருவரும் வசதி படைத்தவர்கள் இல்லை,..... இருவருமே நடுத்தர குடும்பத்தில் இருப்பவர்களே.... இவர்கள் இருவரும் மிக அழகாக இருப்பார்கள் எண்டு கூட சொல்ல முடியாது.... இவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொள்வது இலவச அனுமதி கொண்ட கோவில்களிலோ அல்லது குறைந்த நுழைவு கட்டணம் கொண்ட பூங்ககழிலோ... அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து உணவு உண்ண மிக பெரிய உணவகங்களுக்கு செல்ல அவர்களுக்கு வசதி இல்லை.... மணிகணக்கில் கைபேசியில் அரட்டை அடிக்க முடியாது... வெறும் தவறிய அழைப்புகளின் எண்ணிக்கையை கொண்டே தகவல்கள் பரிமாறப் படும்......காதலனின் பின்னல் அமர்ந்துக்கொண்டு ஊர் சுற்ற அந்த பெண்ணுக்கு கொடுப்பனை இல்லை... சமூக இணையமும் சமூக வலைதளங்களும் பரிச்சயம் இல்லை .....பிறந்த நாளுக்கு விலை உயர்ந்த பரிசு வாங்கி கொடுத்து காதலியை மகிழ்விக்க அவனுக்கு வழி இல்லை.... அவளை வசியப்படுத்த புதிய உடைல்கள் அவனிடம் இல்லை, ஊரில் பிறர் கண்ணில் படாமல் தங்கள் வாழ்வைப்பற்றி பேச அது பரபரப்பான மாநகரம் அல்ல.... பிறர் மீது அக்கறை என்ற பெயரில் வம்புக்கு அலையும் நகரம்..... அனால் இந்த தடைகளை மீறி இருவர் காதலிப்பது என்பது எளிது அல்ல.... அதிலும் அவர்கள் காதலித்த விதம் என்பது நெகிழ வைக்கும்.... அந்த பெண் கடக்கும் பொழுது ஒரு சிறு பார்வை பார்ப்பாள்... நம்மவர் அதை புரிந்துகொண்டு அதன்படி செய்வார்...... அவர்கள் வெளித்தோற்றத்தை கட்டி பலர் காதலை பலர் கேலி செய்தனர் .. அனால் அவர்கள் அதை பொருட்படுத்தவில்லை.... இது ஒரு ரகம்.....

அடுத்து வரும் ஜோடி இதற்க்கு நேர் மாறானது.... இந்த காதலன் மிக அழகான ஆண்மகன்... விரிந்த மார்பும் பரந்த தோள்களும் வசீகர சிரிப்பும் கொண்டவர்.... அவளும் அதே தான்.... தெய்வ கடாக்ஷமும் பார்த்தவுடன் இரு கைகளை கூப்பி வணங்க தோன்றும் பெண்... இருவரும் சிறந்த கல்லூரிகளில் நிரம்ப படித்தவர்கள்... இருவரும் தேவைக்கு அதிகமாக வசதி படைத்தவர்கள்... இருவரும் தேவைக்ககு அதிகமாக சம்பாதிகின்றனர் ... இங்கேயும் காதல் மலர்ந்தது... அனால் இருவருக்குலே புரிந்துகொள்ளுதல் இல்லாமல் இருக்கலாம்.. அனால் நம்பகத்தன்மை இல்லை... ஒருவர் மீது ஒருவர் கோபம், தேவை இல்லாமல் சண்டை போடுதல், நிம்மதியை தொலைத்து பல நாட்கள் வாடி இருகின்றனர்.... காதலர்கள் காதலுக்கு இடையே சண்டை போடுவார்கள் அனால் இவர்கள் சண்டைகளுக்கு இடையே காதல் வளர்கின்றனர்... இவர்களை பார்த்த பின்பு காதலி மேல் எனக்கு இருந்த சொந்த எதிர்பார்ப்பு அனைத்தையும் விழுங்கி விட்டேன்....

பெரும் கல்வி பெறாத முதல் ஜோடி செய்ததை அனைத்தும் இருந்தும் பின்ன்னவர்கள் என் செய்ய வில்லை? காதல் அனைவருக்கும் பொது... காதல் ஒரு ஒரு நிமிடமும் ரசித்து மகிழ்ந்து வாழ வேண்டியது.... அது இல்லாதவர்களுக்கு தான் அதன் அருமை புரியும்.... காதலால்
வாழ்வின் உயரத்திற்கு வந்த,சமூக, பொருளாதார புரட்சி செய்த இன்போசிஸ் நிறுவன தலைவர் திரு நாராயணமூர்த்தி- சுதா மூர்த்தி இங்கு உண்டு, தோற்ற பலரும் இங்கு உண்டு. அர்த்தமில்லாமல் சண்டை போடுவதற்காகவா நீங்கள் கதலிக்கிரிர்கள் ? நீங்கள் செய்யும் காதல் உங்களுடையது மட்டும் இல்லை... உங்களை பார்க்கும் பல இளைஞர் சமூதாயத்தின் பிரதிபலிப்பாக உங்களை பார்கின்றனர் என்பதை மறகாதிர்கள்... (எழுத்து பிழைகளுக்கு வருந்துகிறேன்...)

நன்றி... மீண்டும் சந்திப்போம்....

சொர்கமே என்றாலும்.........

2010-09-29T20:44:00.001-07:00

௨

| அருள்மிகு பழநி ஸ்ரீ தண்டாயுதபாணி சுவாமி துணை |

அனைவருக்கும் வணக்கம் ! என்னுடைய வலை பதிவுக்கு நாளுக்கு நாள் பார்வையாளர்கள் அதிகரித்து வருவது மகிழ்ச்சி ! அடுத்து எதைப் பற்றி பதியலாம் என்று எண்ணிய பொழுது நான் திருச்சியில் இருந்து சென்னைக்கு பல பணிகளுக்காக வந்துக் கொண்டிருந்தேன். நாம் ஏன் சென்னையைப் பற்றி எழுத கூடாது ? என்ற எண்ணம் பெரம்பலூர் தாண்டியதும் உதித்தது.... உங்கள் மனக் கேள்வி என்ன என்பது எனக்கு புரிகிறது.... அந்த இரு காதல் ஜோடிகள் பற்றி தானே? இப்பொழுது சென்னையில் தான் இருக்கிறேன்... அந்த ஜோடிகளை பார்க்காவிட்டாலும் அந்த காதலர்களை பார்ப்பேன்.... மேலும் பல புதிய தகவல்களுடன் அடுத்த பதிவில் எழுதுகிறேன்....

இந்த பதிவும் ஒரு விதமான காதல் பற்றி தான். ஆம்... இந்த சிங்கார சென்னை மேல் நான் கொண்ட காதல் பற்றித்தான் ! நான் அநேக நாலேடுகள் அல்லது இதழ்களிலோ வருவதுப் போல "நான் முன்புப் பார்த்த சென்னை மாசற்று கூட நெரிசல் இல்லாமல் இருந்தது" என எழுதப் போவதில்லை. ஏனென்றால், பனிரெண்டாம் வகுப்பில் மிக குறைந்த மதிப்பெண்களுடன், பெற்றோர், உறவினர், வந்தவர்-போனவர் என்று பலராலும் ஏசப்பட்டு, சென்னையில் ஒரு கல்லூரியில் இடம் கிடைத்தவுடன், இனி என்ன நடந்தாலும் பரவாயில்லை, இது தான் என் வாழக்கை!, வந்தாரை வாழ வைக்கும் இந்த புண்ணிய பூமி என்னையும் வாழ வைக்காதா என்ற அசாதிய நம்பிக்கையில் இரண்டு பெட்டிகளுடன் பல்லவன் ரயிலில் மாம்பலம் இறங்கிய நாள் நினைவை விட்டு மழுங்கவில்லை.

சென்னை, பலருக்கு பலதரப் பட்ட அனும்பவங்களை தந்துள்ளது. எனக்கு தெரிந்த பலர் இருபது வருடங்கள் இங்கு இருந்தும் சென்னையின் வாழ்வோடு ஒத்து போகாமல் இருகின்றனர். பெரும்பாலும் தென் தமிழகத்தில் பிறந்தவர்கள், இந்த வெகுஜன பெரு நகரத்தோடு தங்கள் பிறந்த ஊரை ஒப்பிட்டு பார்க்கும் பொழுதும், சென்னையின் வாழ்கையை ஒரு சாபக் கேடாகப் பார்கின்றனர். இதே ஊரிலேயே பிறந்தவர்கள் இதை பெரிதாக உணராமல் இருக்கலாம், அனால் அந்த மாற்றம் மிகப் பெரியது கூட... அனால் அவை வரமா இல்லை சாபமா என்பதை விட சென்னையின் வாழ்வை எவ்வாறு எதிர் நோக்குகிறோம்? வாழ்க்கையை எங்கு தொடங்குவது என்று தவித்த பலருக்கு சிறந்த வாழ்கையை அமைத்துக் கொடுத்த நகரத்தின் மீது இதுப் போன்ற குற்றச்சாட்டுகள் எழுகிறது.... அரசியல் சினிமா மட்டுமல்லாது குற்றங்களின் தலைநகராகவும் பார்க்கப் படுகிறது. இவை அனைத்தும் உண்மை என்ற போதும் என்னைப் பொறுத்தவரை , என்னை எனக்கும் மற்றவர்களுக்கும் அடையாளம் காட்டிய நகரம், பல நல்ல நண்பர்களையும் ஆசிரியர்களையும் தந்த நகரம், அதற்க்கும் மேலாக, இன்று சமுதாயத்தில் எனக்கு ஒரு முக்கிய பங்கு இருப்பதாக அனைவரும் கூறுகின்றனர். அது அனைத்திற்கும் காரணம் இந்த சென்னை தான் என்பேன். இதைப் படிக்கும் உங்களுள் சிலருக்கு எனது வாதம் குருட்டுத் தனமாக இருக்கலாம். நான் ஒன்றை தெளிவாக தெரிவிப்பது, நான் சென்னையின் மேல் தட்டு கலாசாரத்தை மட்டும் பார்த்து இந்த ஐந்து வருடங்களை கழிக்கவில்லை. ஒரு நாளைக்கு நூறு ரூபாய்க்கு கஷ்டப் படும் குடும்பங்கள், பிழைப்புக்காக விபசாரத்திற்கு துணிந்த திருநங்கைகள், என அனைத்தையும் பார்த்தாகிவிட்டது.

அலுவலக வேலைக்காக எனக்கு கொடுக்கப்பட்ட இடம் திருச்சி. என் சொந்த ஊருக்கு அருகிலேயே வேலை. ஆனால் என்னவோ இந்த செய்தியை கேட்டவுடன் மிகவும் வருந்தினேன். உண்மையாக காதலித்த ஒரு பெண்ணை எந்த வித ஒரு எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் திடீர் என்று பிரிந்தால் ஏற்படும் வலி போல இருந்தது அந்த உணர்வு! எப்பொழுதும் பரபரப்பாக இருக்கும் சென்னை தியாகராய நகர் எங்கே இரவு பத்து மணிக்கே உறங்கும் திருச்சி தில்லை நகர் எங்கே? காலை 4 மணிக்கு விழிக்கும் சென்னை எங்கே காலை ஆறு மணி வரை கூட உறங்கும் திருச்சி எங்கே? என்ற எண்ணங்கள் என்னுள்ளே பாய்ந்தோடின... ஆனால் என்ன செய்ய? கோடிக்கணக்கான மக்களுக்கு இருப்பிடம் அளித்த இந்த தலைநகரம் விதியுடன் சதி செய்து காவேரி நகரதிர்க்கு என்னை தாரை வார்த்துக் கொடுததேனோ? சனிக்கிழமை இரவுகளில் எனது நண்பர் ஜெயசங்கர் இல்லத்தில் நாங்கள் மகிழ்ந்த நாட்கள், கிழக்கு கடற்கரை சாலைகளில் ஞாயிறுகளில் சுற்றிய காலங்கலாகட்டும், கல்லூரி முடிந்த கையோடு பெசன்ட் நகரில் உள்ள எல்லயொத்ஸ் கடற்கரைக்கு சென்று ன்னன்பர்களை கிண்டல் செய்வதற்காகவே ஜோதிடம் பார்க்கத நாட்களாகட்டும், உலகத்தில் உள்ள எந்த ஊரிலும் கிடைக்கப் பெறாத ஒன்று. இந்த தீராக் காதலால் தான் ஒவ்வொரு மாதமும் அலுவலகத்திற்கு வார விடுப்பு நாளை கூட பயன்படுத்தாமல் இரண்டு நாட்கள் சென்னைக்கு வந்து செல்கிறேன். சென்னைக்கு வரும் வழியில் பேருந்து ஜென்னல் வழியே சென்னை பார்பதற்கு மிக பிரம்மாண்டமாக தெரிகிறது. உதாரணமாக சென்னை விமான நிலையம் நாளுக்கு நாள் பொலிவடைந்துவருவதை காண முடிகிறது. ஐந்து வருடங்களுக்கு முன் விமான நிலையத்தில் உள்ள ரயில்வே முன்பதிவு மையத்திற்கு வரும் பொழுது விமானத்தில் பறக்க வேண்டும் என்ற எனது என்னம் மட்டுமே மாறவில்லை, மற்ற அனைத்தும் மாறிவிட்டன.

நான் தற்போது வேலைப் பார்க்கும் நிறுவனத்தில் எனக்கு வேலை கிடைக்கும் என்று கல்லூரி படித்த பொழுதே நினைத்தேன், அனால் திருச்சியில் வேலைப் பார்ப்பேன் என்று சற்று கூட நினைக்கவில்லை. அனால் வாழ்கையின் ஓட்டத்தில் இது போன்ற மாற்றங்கள் சகஜம் என்று எனக்கு நானே சமாதானம் சொல்லிக் கொண்டேன். திருச்சியில் கலாச்சரதிர்க்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கப் படுகிறது. சென்னையில் உள்ள பல நிறுவனங்களின் கிளைகள் திருச்சியில் உருவாகி உள்ளன, அனாலும் பழைய கலாசாரம் மாறவில்லை. இங்கு பேருந்துகளில் பதின் வயது ஆண்கள் உட்கார்ந்தால் நடுத்தர வயது பெண்கள் கூட அருகில் உட்காருவதில்லை. ஆண்கள் பெண்களுடன் பேசுவதே பெரும் குற்றமாக பார்க்கப் படுகிறது. பெண்கள் அழகு சாதனங்கள் அதிகமாக பயன்படுத்துவதில்லை அனால் அழகு நிலையங்களுக்கு செல்லும் பெண்கள் அதிகம் பார்க்கப் படுகிறது. திருச்சி வந்து இரண்டு மாத காலம் ஆகியும் இன்னும் அந்த ஊரின் மேல் ஒரு பற்று இல்லை . சென்னை வண்டு இறங்கிய அரை மணி நேரத்தில் பழைய உற்சாகம் கண்ணிலும் உடலிலும் தெரிகிறது. சரி! இதுவே எனது வலைபதிவின் பெரிய பதிவு என்று நினைக்கிறேன். இது வரை பொறுத்திருந்து படித்த உள்ளங்களுக்கு நன்றி. பாதியில் விட்டவர்களிடம் மன்னிப்பு கோருகிறேன் . என்ன செய்வது? மனதில் உள்ள துயரங்கள் அதிகம்! அடுத்த பதிவு நிச்சயம் அந்த காதலர்களை பற்றியே! தாமதத்திற்கு மன்னிக்கவும். சென்னை வந்து இறங்கியவுடன் இதை எழுதுகிறேன். சற்று வெளியே சென்று என் சென்னையை ரசிக்க கிடைத்த 96 மணி நேரத்தை பயன் படுத்தப் போகிறேன். நன்றி....... மீண்டும் சந்திப்போம்.

Need of the hour: Prefer Intellectual mind to Sniffer mind

2010-09-24T08:53:00.000-07:00

௨

With the blessings of Pazhani Dhandayuthapani God

Hello friends! Hope you are fine!

After a long time, I just thought of blogging in English and as a journalist, I would have no options writing about the most celebrated and the most commented CWG scam or arrangements, or whatever you name it. But I am not here to accuse Mr.Suresh Kalmadi or sheila dikshit or Mr.Manmohan Singh, since my fellow journalists round the country have published, broad casted and tweeted too.

My concerns are towards one thought which triggered me to take this issue in my blog. The issue was mooted by the comments of Mr.Mani Shankar Aiyar. Then comes the sues against the organizing committee, sacking of those holding the key posts, comments on the theme songs, and questions on the security and the list goes on. We all have to admit a fact that while organising reflecting a country's integrity and spending Rs.30,000 crore issues will arise (we all have know the carks in organising small workshop/events in our college/work place) and it should be solved at the grass-root level.

Okay! Some bad eggs involved in it, and there have been enquiries going on or will be conducted once the game gets over successfully (if it is going to be a one!). But, how long we are going to keep on criticising the organization committee and how long the concerned officials and politicians keep on indexing some others? Of course, even if they do it what we journalists should do next? Should we apply all our journalistic super-brain in keep on criticising or to get the ideas of the experts to find a solution for this? Aren't we a part of this country? Don't we take part in holding the shame felt over us? I am very sorry that , none of the media (which i read/watched or surfed) have an intention that the game should get success. If they find the organization committee is failing from its duty, why can's they publish/broadcast a interview of an expert from the country, or if there is any security concerns, why cant we have an interview of a person from the defence/navy or air force and write/telecast under the topic "What can be done at now to make the game successful?", instead of that when we keep on blaming our self without an intention to find a solution.

When we keep on blaming our self, vision less on finding a solution obviously, the embassies of various countries here would definitely account a negative feedback to their Governments. I can also witness many citizens writing on "Letters to the editors", to stop the game which is totally a humbug. Will the game gets success by keep on blaming? Or can we assure a scandal-free climate sports body will arise in future? Definitely no! We gave much hype to the IPL scam. How far we are sure that another incident like this will happen? Definitely not. Is accusing Mr.Suresh Kalmadi is important or making the event a successful one? Definitely the later would be. So, it is high time to realise that it is not the time to use our sniffer brains but the intellectual brain.

(The opinion is based on what I read and what I saw. For those who did the right job, hats off!)

Swaminathan Balasubramanian: பல நாட்கள் முடிந்து மீண்டும்

2010-09-17T00:47:00.000-07:00

Swaminathan Balasubramanian: பல நாட்கள் முடிந்து மீண்டும்

பல நாட்கள் முடிந்து மீண்டும்

2010-09-17T00:46:00.000-07:00

௨

| அருள்மிகு பழநி ஸ்ரீ தண்டாயுதபாணி சுவாமி துணை |

வணக்கம். மிகுந்த இடைவேளைக்கு பிறகு பதிகிறேன். அனாலும் இப்பொழுது ஒன்றும் பெரிதாக பதிய போவது இல்லை. இதனை நாட்கள் நடந்த முக்கிய நிகழ்விகளை மட்டும் பகிர ஆசை மற்றும் நான் இன்னும் வாழ்ந்துக் கொண்டிருப்பதை உறுதி செய்யவே இந்த பதிவு.

பனி மிகவும் சிறப்பாக உள்ளது. ஒவ்வொரு நாளும் புதிய மனிதர்கள், வேலை, சம்பவங்கள், சவால்கள் என்று வாழ்கை நகர்ந்துக் கொண்டிருக்கிறது.... குறிப்பாக நான் எதிர்பார்த்த ஒரு செயல் தினமும் நடைபெறுகிறது. இரவு கண்ணை மூடியதும் தூக்கம் வருகிறதே தவிர கவலை வருவதில்லை. இப்படி ஒரு தூக்கமும் நிம்மதியும் இல்லாமல் ஒரு நடை பிணமாகவே இரண்டு மாதங்கள் வாழ்ந்தேன் என்றே சொல்ல வேண்டும்.

பின், தஞ்சை பெருவுடையார் திருக்கோவில் (பெரிய கோவில் ) ஆயிரமாவது ஆண்டு கொண்டாட்டங்கள் நெருங்குவதால் கோவிலின் பல மனித ஈர்ப்பு செய்திகள் (ஆங்கிலத்தில் human interest stories) சேகரித்து வருகிறேன். விழாவின் பொழுது தஞ்சை வரும் வாய்ப்பு கிடைக்கும் பக்தர்களும் செய்தி சேகரிக்க வரும் நண்பர்களும் எந்த உதவி தேவைப்பட்டாலும் தொடர்பு கொள்ளலாம். தஞ்சை மாவட்ட நிர்வாகம் தங்களது புதிய இணையதளத்தை சீரும் சிறப்புமாக வடிவமைதிருக்கிரார்கள். ஆயிரமாவது ஆண்டு தொடர்பாக உங்களுக்கு தேவையான அணைத்து தகவலும் www.thanjavur.tn.nic.in என்ற இணைய முகவரியில் கிடைக்கும். பார்த்துப் பயன் பெறவும்.

வேலையில் ஆரம்பத்தில் இருந்த சிரமங்கள் இப்பொழுது இல்லை. அனைத்தும் மிக நன்றாக இருக்கிறது. முதல் மாத சம்பளம் வாங்கிவிட்டாகியது. நான் எதிர்பார்த்ததை விட இறைவனின் அருளால் அதிகமாக வந்துள்ளது. ஆறு மாதத்திற்கு ஒருமுறை பழனி செல்ல வேண்டும்; சரியான சந்தர்பத்திற்காக காத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.

கடந்த ஒரு சில வாரங்களுக்கு முன்னர் சென்னை வந்து கல்லூரி நண்பர்களை சந்தித்தேன். மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. பல நண்பர்களை சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது மகிழ்ச்சி. மீண்டும் அடுத்த வாரம் சென்னை செல்ல விழைகிறேன். இன்னும் அலுவலகத்தில் வெடுப்பு கோரவில்லை. கிடைதிடும் என்று நம்புகிறேன். இந்த முறையும் பலரை பார்க்க ஆசை.

என்னுடைய உறவினர் திரு.ராஜா அவர்களின் திருமணம் மிக சிறப்பாக நடைபெற்றது. எனக்கு தெரிந்தவரை வாழ்வில் அனைத்திலும் வென்று இல்வாழ்வில் தோல்வி அடைந்தவர்கள் மத்தியில் ராஜா அவர்கள் வாழ்கையில் முதல் முறையாக வென்றது இத்திருமணம் மூலம் மட்டும் தான். எனக்கு தெரிந்த வரை பிறருக்கு சிறிதளவு கூட தீங்கு நினைக்காதவர் அவர். தன தனிப்பட்ட வாழ்வில் பல பிசருகளை சந்தித்தாலும் தன்னால் பிறருக்கு இயன்றவரை உதவி செய்பவர். "எண்ணம் போல வாழ்வு" எனும் பழமொழி இவர் மூலம் நிரூபணம் ஆகக்கண்டேன் . சிலருக்கு வாழ்வு சிறு வயதில் சீராகும். இவருக்கு கொஞ்சம் தாமதமாக வந்தாலும், பெரியோர்களால் நிச்சயிக்கப்பட்ட போதிலும் தன் மனதிற்கு பிடித்த பெண்ணை கரம் பிடித்துள்ளார் .

எனது வலைபதிவு பக்கம் மிக கேவலமாக உள்ளதை நானும் அறிவேன். நண்பர் கார்த்திக்கிருஷ்ணா துணையோடு அழகாக விரைவில் வடிவமைக்கிறேன். என்னுடைய கணினி சென்னையில் இருப்பதாலும், அலுவலகத்தில் நிதானமாக உட்கார்ந்து பதிய நேரம் இல்லாத காரணத்தாலும் என்னுடைய வலைபதிவு பக்கம் வர முடியவில்லை. மேலும் திருச்சி தில்லை நகர் எழாவது குறுக்கு தெருவில் ஒரு வீட்டில் புதிதாக குடி பெயர்ந்து விட்டேன். திருச்சி வரும் பொழுது நண்பர்கள் (நண்பிகள் மன்னிக்கவும்) எப்பொழுதும் வரவேற்க காத்திருக்கிறேன். இந்த பதிவை கூட தஞ்சையின் ஒரு தனியார் இணையதள மையத்தில் பதிகிறேன். நீரம் ஆகிவிட்டது. இங்கு தானியங்கு-நிறுத்து-வசதி உள்ளதால் இதற்க்கு மேல் பதிய இயலாது.

அடுத்த பதிவில் இரு வேறு காதல் ஜோடிகள் பற்றி எழுத நினைக்கிறேன். அதற்குள் எனக்கு தொலைபேசி மூலமாகவோ, குறுஞ்செய்தி அனுப்பியும் அந்த காதல் ஜோடிகள் யார் என்று கேட்க வேண்டாம். வாழ்க உங்கள் கற்பனை திறன்.

விரைவில் சந்திப்போம்.

வந்தார்கள்... வென்றார்கள்....

2010-07-26T14:20:00.000-07:00

௨

| அருள்மிகு பழநி ஸ்ரீ தண்டாயுதபாணி சுவாமி துணை |

வணக்கம். மிகுந்த இடைவேளைக்குப் பிறகு பதிகிறேன். சென்ற பதிவுகளில் ஆசிரியர்கள், பணியில் எனக்கு இதுவரை கிடைத்த நண்பர்களை பார்த்தோம். அது போலே இந்த பதிவில் என் கல்லூரி வாழ்கையில் எனக்கு கிடைத்த சொத்துகளை பற்றி எழுத விழைகிறேன்.

பொதுவாக பலர் கல்லூரிகளில் நல்ல நண்பர்கள் அமைவது கடினம். ஏனென்றால் திரைப்படங்களில் காண்பது போல நண்பர்கள் அமைவது மிக மிக கடினம். இதை சொல்வதற்கு காரணம் நல்ல நண்பர்கள் கல்லூரி வாழ்வில் ஒருவருக்கு அமைவது மிகவும் அரிது. அந்த வகையில் இந்த இரண்டு முரண்பட்ட நட்புறவுகளில் என் கல்லூரி வாழ்கை கரை ஏறியது. என்னுடைய இளநிலை காட்சி தகவலியல் வாழ்கை சற்று சுவாரசியம் குறைந்தது என்றே சொல்ல வேண்டும். இதில் யாரையும் குறை கூற வேண்டும் என்பது சரி அல்ல. இன்னும் ஒரு படி மேலே சொல்ல வேண்டுமானால் முதுகலை படிப்பு நான் படிக்கவில்லை என்றால் கல்லூரி வாழ்க்கை என்பது கனவாகவே இருந்திருக்கும். கடவுளை நம்புபவன் என்ற முறையில், இறைவனின் அருளால் எனக்கு மிக மிக நல்ல நண்பர்களும் நண்பிகளும் கிடைத்தார்கள் என்றே சொல்ல வேண்டும்.

தனிப்பட்ட முறையில் அவரவர்கள் ஒரு ஒரு விதமாக இருந்தாலும் பிறருக்கு தம்மால் இயன்றவரை உதவுதல், தனக்கு ஒத்துவராத விஷயங்களில் தலையிடாமை, தங்கள் நண்பர்களிடம் கள்ளமில்லா அன்பு, தங்கள் மதத்தின் மேல் தாங்கள் கொண்ட மதிப்பு, முக்கியமாக பிற ஜாதி-மதங்களை பழி சொல்லாமை போன்ற அனைவரும் தனித்துவமான ஒரு சில நல்ல குணங்களை பெற்றிருந்தனர் என்றே சொல்ல வேண்டும். என் இளநிலையில் படிக்கும் பொழுது ஒரு சமயத்தில் மிக பெரும் கருது வேறுபாடு ஏற்ப்பட்டது. அதில் பலர் தேர்வெழுத அனுமதிக்கபடாததால் தேர்வை புறக்கணிக்க முடிவெடுத்தனர். ஆனால் நான் முறையாக தேர்வெழுத அனுமதிக்கப் பட்டேன். ஆனால் பெயர் குறிப்பிடப்படக்கூடாத ஒரு சில நண்பர்கள் நான் தேர்வு எழுதுவதை விரும்பவில்லை போலும். ஆகையால் என்னை தேர்வு எழுதுவதிலிருந்து தடுத்தார்கள். நான் அவர்களுடன் இணையாத செயலுக்கு என மீது பல பழிகளும் சுமத்தப் பட்டன. ஆனால் கடவுளின் அருளால் என் செவிகளுக்கு அவை சென்று சேரவில்லை. கடைசியில் அவர்களுடன் நான் இணைந்திருந்தால் ? நிச்சயமாக அந்த வருடம் நான் கல்ல்லூரி படிப்பை முடித்திருப்பது சந்தேகம் தான். பிறருக்கு எந்த தீங்கும் செய்யாதவர்களை கடவுள் எப்பொழுதும் காப்பாற்றுவார் என்பது என் விஷயத்தில் திண்ணம். இப்பொழுது இக்கதை எதற்கு? என்பது உங்கள் கேள்வியாக இருக்கலாம்... தான் பெறாத ஒன்று பிறருக்கு கிடைக்க கூடாது என்ற என்னம் கொண்ட அந்த சில “நல்ல” உள்ளங்களை நினைக்கும் பொழுது நான் மிகவும் வருந்தியது உண்டு, ஆனால் என் அழிவிற்கு ஆசைப் பட்ட பலர் வாழ்கை என்ன ஆனது என்பது இதை படித்துக் கொண்டிருக்கும் பலருக்குத் தெரியும்.

கடைசியில் அவர்களின் “சாபம்” பெற்ற நான் நல்ல முறையில் படிப்பு முடித்து, நல்ல கல்லூரியில் நல்ல நண்பர்கள் மத்தியிலும், தலை சிறந்த ஆசிரியர்கள் மத்தியிலும் கல்வி கற்று 25 தலை சிறந்த தோழர் தோழிகளை சம்பாதித்தேன் என்று தான் சொல்ல வேண்டும். இவர்கள் அவர்களை போல அல்ல. என் முன்னேற்றத்தில் மிகவும் அக்கரை உள்ளவர்கள். நான் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலிலும் எனக்கு உத்வேகம் அளிப்பவர்கள். நான் அவர்களுடம் இருக்கும் ஒவ்வொரு மணித்துளியும் வாழ்கையின் நிஜ சந்தோஷத்தை அனுபவித்தவன் ஆனேன். எனக்கு கிடைத்த நண்பர்கள் போல உலகத்தில் யாருக்கும் இருந்ததில்லை என்று என்னும் அளவிற்கு என் வாழ்கையை புரட்டி போட்டார்கள் இந்த 25 பேர். நான் பாகுபாடு, ஏற்ற-தாழ்வு கொண்டு செய்ய இதை பதியவில்லை. நல்ல எண்ணங்கள் என்றைக்குமே உயர்வு தரும். இன்று என்னுடன் படித்தவர்களில் 95% பேர் மென்பொருள், இதழியல், மக்கள் தொடர்பு, ஆராய்ச்சி, தொலைக்காட்சி, நிகழ்ச்சி-மேலாண்மை என்று தங்கள் வாழ்வை தொடங்கி விட்டனர். இது அவர்களால் மட்டும் இல்லை. அவர்களின் நல்ல எண்ணங்கள் அவர்களுக்கு இவ்வழ்வை தந்துள்ளது.

இன்றைக்கும் பலர் என்னை புதிய நண்பர்கள் வந்தவுடன் பழைய நண்பர்களை மறந்து விட்டாயா ? எண்டு வினவுவார்கள்..... ஆனால் இதில் புதியவர்கள் பழையவர்கள் என்ற பேச்சுக்கே இடம் இல்லை. நம் மனதிற்கு பரஸ்பர அன்பு யாரிடம் வருகிறதோ அவர்களிடம் தான் நாம் நெருங்கி பழகுவோம். அந்த வகையில் என்னுடன் என் வாழ்வில் பயணித்து என் வாழ்கையை அர்த்தமுள்ளதாக்கிய இந்த 25 நண்பர்-நண்பிகளை பற்றி எழுதுவதன் மூலம் என் பூரிப்பை வெளிப்படுத்த விரும்புகிறேன். அவர்கள் வாழ்வில் எல்லா செல்வங்களும், நிம்மதியும் பெற்று முன்னேற வேண்டும் என்பது எனது மிகப் பெரும் ஆசை. இவர்கள் அனைவரும் என்னுடன் என் கடைசி நாட்கள் வரை வந்தால் போதும் என்று என்னுகிறேன்.

இது யார் மனதையும் புண்படுத்தும் நோக்கம் கொண்டு எழுதப் படவில்லை.

இன்னும் என்னுடன் படித்த இளநிலை கல்லூரி நண்பர்கள் என்னுடன் நன்றாக

பழகி வருகின்றனர். ஆனால் ஒரு சில நிகழ்வுகள் என்னை மிகவும் பாதித்து

விட்டன. அவற்றை சொல்லவே இது. ஆக மற்றபடி மூன்று வருடங்கள் முன்

நிகழ்ந்த அனைத்தையும் நான் நினைவு கொள்வதில்லை(மறக்கவும் இல்லை).

அவர்களின் நல்ல நட்பையும் எதிர் நோக்குகிறேன். !

நம்மை உருவாக்குபவர்கள்

2010-07-14T11:41:00.001-07:00

௨

| அருள்மிகு பழநி ஸ்ரீ தண்டாயுதபாணி சுவாமி துணை |

அனைவருக்கும் வணக்கம். அனைவரின் நலம் குறித்து அறிய ஆசை.... யாம் வணங்கும் முருக பெருமானின் அருளால் இது வரை நடக்கும் அனைத்தும் நல்லதாகவே அமைந்து வருகிறது. பல வேலைகளால் சரியாக பதிவ முடியவில்லை. சென்ற முறை எழுதிய பதிவு பார்த்து பலர் என்னிடம் குறுந்தகவல்கள் அனுப்பினர் . மிக்க நன்றி.

நம் நட்பு என்பது நம் உடன் படிக்கும் நண்பர்களோ நன்பிகளோ மட்டும் இருக்க வேண்டும் என இல்லை. அலுவலகத்திலோ அல்லது தொழில் சார்ந்தோ இருக்கலாம். பலர் இருக்கும் பொழுது ஒரு சிலர் நம்மிடம் மிகுந்த அக்கரை எடுப்பார்கள். நாம் அநேகமாக அவர்களின் உடன்பிறந்தவர் என்ற உணர்வை அடைந்து விட்டோம் என கொள்ளலாம். நான் கடந்து வந்தவர்களில் அலுவல் காரணமாக பழகி பின்னர் என் நலம் விரும்பிகளாக மாறியவர்கள் இந்த பதிவில்.

திரு.கணேஷ் :

இவர் எனக்கு பெரிதாக எதுவும் செய்யவில்லை. ஆனால் நான் முதல் முதலில் படிப்பு தவிர வேற ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என நினைக்க வைத்தது இவர். இவர் தனியாக ஒரு வேலை இல்லாதவர்களுக்கு வேலை வாங்கி தரும் ஒரு சிறிய நிறுவனம் வைத்திருந்தார். அவர்கள் தேடும் வேலைக்கு நான் யாரையாவது சிபாரிசு செய்தால் எனக்கு ஒரு சிறு பங்கு கிடைக்கும். அப்பொழுது எனக்கு மிக பெரும் லாபம் இல்லை என்றாலும் பின்னலில் அதுவே பல ஆயிரங்களை சம்பாதிக்க வழி வகுத்தது.

திரு.தீபன் சக்கரவர்த்தி :

நான் 2006 ஆம் ஆண்டு CSC நிறுவனத்தில் பல்ஊடக பயிற்சியாளராக (Multimedia Faculty) வேலை பார்த்த பொழுது அவர் வன்பொருள் ஆசிரியராக(Hardware Faculty) பனி புரிந்தார். நாங்கள் இருவரும் அந்த கிளையில் பகுதி நேரம் வேலையாட்கள். ஆனால் அவர் மதியம் மற்றொரு கிளையில் முழு நேரம் வேலை பார்பார். கடும் உழைப்பாளி. தாம்பரம் அருகில் உள்ள சேலையூரில் தனது உறவினர் வீட்டில் இருந்தார் . காலை 5.30 விழித்து தன துணிகளை துவைத்து, சேலையூரில் இருந்து தாம்பரம் வந்து பின் மின்சார தொடர்வண்டி பிடித்து காலை 7 மணிக்கு சைதாபேட்டை அடைந்து இங்கு வகுப்புகளை முடித்துவிட்டு என்னுடன் மதியம் 12 மணி அளவில் புறப்பட்டு பாரிமுனை சென்று அங்கு மீண்டும் வகுப்புகள் முடித்துவிட்டு இரவு மீண்டும் சேலையூர் அடைவார். இவ்வளவு அலுவல்கள் மத்தியிலும் என்னிடம் ஒரு சிறந்த நண்பராக இருக்க தவறியதில்லை. என் பிரச்சனைகளை கேட்பதிலும், குடும்ப நலம் பற்றி அடிக்கடி விசாரிப்பது, என் வாழ்வில் மிகவும் துயரமான சூழ்நிலையில் என்னுடன் அவர் இருந்தது மனதிற்கு மிகவும் தெம்பாக உள்ளது. அப்பொழுது எங்களுக்கு அதிகபட்ச சம்பளம் ஆயிரம் ரூபாயை தாண்டாது. அப்பொழுது கூட அருகில் இருக்கும் கடையில் சென்று காலை உணவு உண்டு வருவது, ஒருவர்காக மற்றொருவர் பணம் தருவது, மாத கடைசியில் ஒருவருக்கு ஒருவர் உதவுவது போன்ற பல நல்ல விஷயங்கள் இனி வரும் நாட்களில் நான் லகரங்களில் சம்பளம் வாங்கினாலும் கிடைக்குமா என்பது நிச்சயம் இல்லை! எனக்கு மட்டும் இல்லாமல் என் குடும்பத்திற்கும் என்றுமே நலம் விரும்பியாக இருப்பவர். வாழ்கையில் எண்டும் என்னோடு இருக்க வேண்டும் என விழைகிறேன்.

திரு.சுரேஷ் பாபு :

இவர் எங்கிருந்து வந்தார் எப்படி வந்தார் என எனக்கு தெரியாது. ஆனால் கடவுளை மிக நம்புபவன் என்ற முறையில் இவரை கடவுள் தான் எனக்கு அறிமுக படுத்தினார் என சொல்ல வேண்டும். இன்னும் அந்த நாள் நினைவில் இருக்கிறது. ஒரு மாலை பொழுது-என் உறவினர் வீட்டில் இருந்தேன்.. அப்பொழுது எனது கைபேசியில் ஒரு குறுஞ்செய்தி... “எங்களுக்கு வேலைக்கு ஆட்கள் தேவை, நீங்கள் உங்களுக்கு தெரிந்தவர்கள் இருந்தால் எங்களுக்கு தெரிவிக்கவும்” என்று வந்தது.

அப்பொழுது நான் மேலே குறிப்பிட்ட திரு.கணேஷ் அவர்களுக்கு ஒரு சிலரை வேலைக்காக அனுப்பி கொண்டிருந்தேன், சம்பதியமும் சொல்லிக்கொள்ளும் அளவுக்கு இல்லை . அதே சமயம் அவருக்கு மற்ற வேலை காரணமாக இதை சரியாக கவனிக்க முடியவில்லை. மனிதவள மேம்பட்டு நிறுவனம் என்பது சாதாரணம் இல்லை. அதில் பல சவால்கள் இருக்கும். நம்மிடம் பதிவு செய்தவர்களுக்கும் நிறுவனத்திற்கும் ஒரு பாலமாக இருக்க வேண்டும். காண்பதற்கு மிகவும் எளிதாக இருப்பினும் மிக கடினமானது. இத்தொழிலில் என்னை போன்ற “ஒருங்கிணைப்பாளர்கள்”(Co-Ordinatora) பலர் நல்ல லாபம் பார்த்தனர் . அந்த சமயத்தில் திரு.சுரேஷ் அவர்களின் அழைப்பு மிகவும் பயன்பட்டது. முறைப்படி அவரை சென்று பார்த்தேன். எங்களுக்குள் என்னென்ன பங்கு என்பதை பேசிக் கொண்டு ஆரம்பித்தோம். அப்பொழுது எனக்கு ஒதுக்கிய பங்கு 10 சதவிகிதம் ஆகும். இந்த பணம் ஒருவர் வேலைக்கு சென்றவுடன் அவரது முதல் மாத சம்பளத்தில் பாதியை எங்களுக்கு கொடுக்க வேண்டும். அதில் எனக்கு ஒரு பங்கு. நான் அழைத்து வரும் வேலை தேடுபவர்களை இந்நிறுவனத்தில் இணைத்து பின் அவர்களுக்கு நேர்காணல்களை ஏற்பாடு செய்து பின்னர் அவர்கள் வேலைக்கு சென்றதும் அவர்களிடம் பணம் வாங்கி நிறுவனத்தில் ஒப்படைக்கும் வரை சர்வமும் எனது பொறுப்பு. இவ்வாறு அனைத்தும் சரியாக நடந்தால் எனக்கு சிறு பணம் கிடைக்கும்.

இதில் எந்த ஒரு செலவும் இல்லை என்றே கூறவேண்டும். வேலைக்காக ஒரு குறுஞ்செய்தி வரும், அதை என்னிடம் உள்ள பட்டியலில் உள்ள அனைவருக்கும் அனுப்ப வேண்டும். குறுஞ்செய்தி மட்டும் இலவசமாக இருந்தால் போதும் . இவ்வாறு செய்து ஆரம்பத்தில் குறைவாகவும் பின்னர் அதிகமாகவும் பணம் சம்பாதிக்கலாம். ஆரம்பத்தில் சொற்பங்களை மட்டுமே பார்த்த நான் பின்நாட்களில் வேகமாக சம்பாதித்தேன். பல வகையில் மக்களை தேடி பிடித்து அழைத்து நிறுவனத்தில் ஒப்படைப்பேன். திரு.சுரேஷ் அவர்கள் என்னுடைய திறமை கண்டு என்னுடைய பங்கை ஏற்றினார். சிறிது சிறிதாக என் பங்கு வளர்ந்து இறுதியில் 25 சதவிகததில் வந்து நின்றது.

நான் அழைத்து வரும் ஒருவர் மூலம் நிறுவனம் 2000 ருபாய் சம்பாதித்தால் அதில் 500 ருபாய் எனக்கு. உண்மையிலேயே நல்ல லாபமும் குறைந்த பிரச்சனைகளுமே எனக்கு இருந்தன. அந்த பணத்தை வைத்து 2 லட்சம் காப்பீடு செய்துள்ளேன். இன்றும் எனக்கு பல நல்ல தொடர்புகளை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தது இந்த வேலை தான் என்று சொல்ல வேண்டும். பல பணிகள் காரணமாக இப்பொழுது அதை முறையாக செய்ய முடியாவிட்டாலும் என்னை தம்பி என்று பாசத்தோடு கூப்பிடுவார். அனைவரிடமும் என்னை தனது குடும்பத்தில் ஒருவன் எனவே அறிமுகப் படுத்துவார். அவர் முன்பு வைத்திருந்த நிறுவனம் ஒரு சில பங்குதாரர் பிரச்சனைகளால் அவரை அந்நிறுவனத்தை விட்டு அனுப்பி விட்டது. பெருத்த நஷ்டத்தில் அவர் குடும்பத்தில் மிகவும் கஷ்டம் இருந்தது. எப்பொழுதும் எனக்கு பணம் கொடுக்கும் அவர் என்னிடமே ஒரு முறை கடன் கேட்டது என் மனதை மிகவும் வேதனை படுத்தியது. வாழ்கையில் எந்நேரமும் எதுவும் நடக்கும் என உணர்ந்த ஆள் அது. இன்று தனியாக நிறுவனம் ஏற்படுத்தி நல்ல முறையில் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது எங்கள் நிறுவனம்(அதிகமாக கவனம் செலுத்த இயலாவிட்டாலும் அது என்றுமே எனக்கும் சொந்தமானது தான் உணர்வுப் பூர்வமாக). ......

பதிவின் நீளத்தை கணக்கில் கொண்டும் படிக்கும் உங்கள் நேரத்தைக் கணக்கில் கொண்டும் மீதம் இருக்கும் இருவரை பற்றி அடுத்த பதிவில் தொடர்கிறேன்.

வருந்துகிறேன் :

என் தோழி அனிதாவின் தந்தை சென்ற வாரம் சிவனடி சேர்ந்த செய்தி கேட்டு மிகவும் மனம் வருந்துகிறேன். அவசர வேலைக்காக தஞ்சை சென்றதால் சடங்குகளில் பங்கேற்க இயலவில்லை. தந்தையை பிரிந்து வாடும் அவருக்கும் அவரது குடும்பத்தாருக்கும் எனது ஆழ்ந்த அனுதாபங்கள். அவரது ஆன்மா பரிபூரண சாந்தி அடைய இறைவனை வேண்டுகிறேன்.

ஆசிரியர்கள் எனும் நலம் விரும்பிகள் !

2010-06-27T11:24:00.000-07:00

௨

| அருள்மிகு பழநி ஸ்ரீ தண்டாயுதபாணி சுவாமி துணை |

அனைவருக்கும் வணக்கம். உங்கள் நான் வணங்கும் முருகனின் அருளால் அனைவரும் நலம் என்று நினைக்கிறன். நான் எழுதும் பதிவுகள் பற்றி என்னிடம் கருத்துகள் கூறும் நல்ல உள்ளங்களுக்கு மிக்க நன்றி. நம் வாழ்கையில் நம்மை அழைத்து செல்பவர்கள் நமக்கு கிடைத்த நல்ல உறவுகள். நாம் வாழ்கையில் ஒரு சிலர் எதற்காக வந்தார்கள் என நமக்கு தெரியாது. அனால் நம் வாழ்கையின் ஒவ்வொரு தருணத்திலும் அவர்கள் வருவார்கள், வந்து நம் வாழ்கையை அடுத்தக் கட்டத்திற்கு எடுத்து செல்பவர்கலாகவே பெரும்பாலும் இருப்பார்கள். இவர்கள் பொதுவாக உறவினர்களாக இருப்பதில்லை. நண்பர்களாகவும் இருக்க வேண்டும் என்ற கட்டாயமும் இல்லை. ஒரு மனிதன் வாழ்கையில் சம்பாதிக்க வேண்டிய மிக பெரும் செல்வம் நல்ல சுற்றத்தார். நல்ல உறவுகள் இருந்தால் நம் நாம் மட்டும் இல்லை நம் குடும்பமும் நன்றாக இருக்கும். ஆக என் வாழ்வில் எனக்கு கிடைத்த, நான் சம்பாதித்த பல நல்ல மனிதர்கள் இருகிறார்கள். ஆனால் நான் முக்கியத்துவம் அளக்கும் அளவிற்கு எனக்கும் முக்கியத்துவம் அளிக்கும் சிலரை பற்றி இங்கு குறிப்பிட விரும்புகிறேன். நமக்கு நன்மை செய்தவர்களுக்கு நாம் செய்யும் முதல் கைமாறு அவர்கள் நமக்கு செய்த உதவியை அனைவருக்கும் சொல்வது. அந்த வகையில் நான் படித்த இரு கல்லூரிகளில் ஆசிரியராக வந்து பின் என் வாழ்கையின் ஆசிரியர்களாக மாறிய இருவர் பற்றி இங்கு எழுதுகிறேன். மற்றவர்கள் அடுத்த பதிவுகளில்.

திரு.கார்த்திக் :

நான் வாழ்கையில் வியந்து ரசித்த முதல் மனிதர். வாழ்கையின் மற்றொரு பாதையை காட்டியவர். எனக்கு ஆசிரியராக இருந்தவர், இருக்கிறவர். நான் செய்யும் எந்த ஒரு செயலுக்கும் என்னை ஊக்கப் படுத்துபவர். பல நேரங்களில் நான் தேடும் வினாக்களுக்கு விடையாக அமைவார். என் முன்னேற்றத்தில் அதிக அக்கரை கொண்டவர். இவரது வாழ்கையை நான் ஒரு நாள் வாழ்ந்து பார்க்க வேண்டும் என்று எனக்கு பல நாள் ஆசை. நான் அவரிடம் கற்றுக்கொண்ட முதல் பாடம் எளிமை. தனுக்கு தான் எல்லாம் தெரியும் என்று என்னும் மக்கள் பலர் இருக்க பல விஷயங்களை தெரிந்தும் மிக ஸ்வப்திகமாக இருப்பவர். என்னை அதிகம் கேலி செய்பவர். என் வாழ்வில் ஆசிரியர், நண்பன், வழிகாட்டி, நல்ல துணை போன்ற பல உருவங்களை எனக்கு தருபவர். அனைத்து ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் மாலையில் அவரோடு இருக்கும் ஒவ்வொரு நிமிடங்களும் நான் மிகவும் ரசிக்கும் நேரங்கள்.

தமிழக முதல்வர் திரு.கருணாநதி – எதிர்கட்சி தலைவி செல்வி.ஜெயலலிதா முதல் அமெரிக்க ஜனாதிபதி வரை, பழங்காலம் முதல் அடுத்த ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு பிறகு, நாங்கள் பேசாத தலைப்புகள் இல்லை. இந்த சிறிய வயதில் இவரிடம் இருக்கும் அறிவை கண்டு பல நாட்கள் நான் மிரண்டு போயிருக்கிறேன் என்று தான் சொல்ல வேண்டும். நான் படிக்கும் பழக்கத்தில் மிக பெரும் மாறுதல் கொண்டு வந்த இவர் நான் வாழும் வாழ்கையை பின்பற்ற வேண்டும் என சொல்வது சமீபத்திய நகைசுவை. எனக்கு மட்டும் இல்லை என் நண்பர்களுக்கும் இவர் பல நன்மைகளை செய்துள்ளார் என்றே சொல்ல வேண்டும். இன்று காலையில் இரு கல்லூரி மாலையில் ஒரு கல்லூரி, பின்னர் பெளத மதம் பற்றி ஆராய்ச்சி, ஜென் கதைகள், அடோப் போடோஷப், 3D ஸ்டுடியோ மேக்ஸ், என்று பரபரப்பாக இருந்தாலும் இடையில் எனக்கு தொலைப்பேசியில் அழைத்து ,”சாமிநாதா, நீ உலக மகா கேடி “ என்று என்னை வம்புக்கு இழுப்பது இவரது தலையாய கடமை. ஆக இவர் போன்ற ஒருவர் கிடைக்க நான் முற்பிறவியில் பல புண்ணிய காரியங்களை செய்தவன் என்றுதானே சொல்ல வேண்டும் . தனது திருமண வாழ்கையைப் பற்றி இவர் எந்த ஒரு முடியும் எடுக்காமல் இருப்பது எனக்கு மிகவும் வருத்தப் பட வைக்கிறது. விரைவில் இவரை மனக் கோலத்தில் பார்க்க விரும்புகிறேன்.

திரு.வேலாயுதம்:

சொல்வதற்கு இரண்டு பக்கங்கள் போதாது. இவர் போன்ற ஒருவரை நான் சந்திப்பேன் என என் வாழ்வில் நினைத்தது கூட இல்லை. நான் ஒருவரைப் பார்த்து என் நடை, உடை, பாவனை மாற்ற விரும்பினால் அது நிச்சயம் இவராகத்தான் இருக்க முடியும். கோபம் என்ற சொல்லை என் அகராதியில் இருந்து நான் தூக்கி எரிய முழு முதற் காரணம் இவரே. என்னை சமாளிப்பது என்பது மிகக் கடினமான ஒன்று. என்னை போன்ற ஒருவனை என்னாலே பொறுத்துக்கொள்ள முடியாது. ஆனால் இவரிடம் உள்ள பொறுமை, நான் எத்தனையோ முறை அவரை தொல்லை கொடுத்து இருக்கிறேன். ஆனாலும் என்னிடம் அவர் ஒரு சிறு கோவத்தை கூட காட்டியதில்லை. இவர் வாழ்கையில் சந்திக்கத மனிதர்களும் இல்லை, சந்திகாத சூழ்நிலைகளும் இல்லை.

சென்னையில் திரு.கருணாநிதி முதல் கன்னியாகுமரியில் உள்ள ஒரு குப்பன் சுப்பன் வரை அனைத்து விதமான மக்களையும், மும்பையில் ஏழு நட்சத்திர உணவகம் முதல் புதுகொட்டையில் உள்ள ஒரு கையேந்தி பவன் வரை, இவர் ஒரு செய்தியாளராக கடந்து வந்துள்ளார். ஆனால் தனது பேச்சில் அது போன்ற எந்த ஒரு ஆடம்பரமும் இருக்காது. அவரை அதிகமாக பயன்படுத்தியவன் நானாகத் தான் இருக்க முடியும். நான் இவர் வாழ்கையின் கொள்கை வியாபார உலகத்தின் தாரக மந்திரம். நாம் என்று ஒரு உறவை இழக்கிரோமோ அந்து நமக்கு நஷ்டம் என்று அவர் ஒரு முறை எனக்கு சொன்ன வார்த்தைகள் இன்னும் காதில் ஒலித்த வண்ணம் உள்ளது. எங்கள் இருவருக்கும் பல ஒற்றுமைகள் இருப்பதாக அவரே ஒரு முறை சொன்னது எனக்கு மிக பெரும் பேரு.

இன்றோ அவர் தமிழகத்தின் மிக முக்கிய பல்கலைக்கழகத்தில் துணைப் பேராசிரியர். ஆனால் ஒரு சாதாரண மனிதர் போல மாணவர்களிடம் மின் அரட்டை அடிப்பது, ஆர்குட், பேஸ்புக் போன்ற சமூக வலைதளங்களில் மாணவர்களோடு இணைந்திருப்பது, என்னை தனது சொந்த காரில் பல நாள் கல்லூரியில் இருந்து அழைத்து சென்று இறக்கி விடுவது என்று ஒரு நல்ல ஆசிரியர்- மாணவர் உறவிற்கு தடை இல்லாமல் இருப்பவர். பல ஆசிரியர்கள் மாணவர்களை முகம் கொடுத்து கூட போசாத இக்காலத்தில் மாணவர்களுக்கு மதிப்பு கொடுத்ததும் அவர்கள் உணர்வுகளை புரிந்த ஒரு சில ஆசிரியர்களில் இவரும் ஒருவர். இவருடன் திருத்தணி இரு முறை சென்றது, ரத்னா கபே உணவகத்தில் அவர் என்னை முதல் முதலில் எனக்கு பிடித்ததை வாங்கிக் கொடுத்து என் பல நாள் ஆசையை நிறைவேற்றியது நெகிழ்ச்சியான தருணங்கள்.

எனக்கு பல உதவிகளை செய்தும் இவர் என்னிடம் ஒரு சிறு உதவி கேட்க கூட தயங்குவது மிகவும் வருத்தப் பட வைக்கிறது. நான் பல முறை கூறி விட்டேன், ஆனாலும் என்னிடம் உதவி கேட்க தயங்குகிறார். இந்நிலை மாறி என்னிடம் உரிமையோடு கேட்கும் காலம் வரும் என்று எதிர் பார்க்கிறேன்.

அடுத்த பதிவில் வேலை/தொழில் சார்ந்த நான் நேசிக்கும் மிக முக்கியமானவர்கள் பற்றி....... அனைவருக்கும் எல்லாம் கிடைக்க வேண்டும் என வாழ்த்துகிறேன்.

Swaminathan Balasubramanian: The Journey

2010-06-25T10:13:00.002-07:00

Swaminathan Balasubramanian: The Journey

The Journey

2010-06-25T10:13:00.001-07:00

Hello people! Hope everyone is fine! I just don’t want to tell the comedies happening in my life. Let us talk about one alarming social issue.

Going by the headline this post it is not going to be a depiction of a great leader or any notorious celebrity. This is just a reflection of the snags faced by people entering the capital from most parts of Tamil Nadu. Before entering deep inside the issue I just want to be crystal-clear in one single feature of Tamil Nadu Transport Department. The department has done its part satisfactory for the past four years. However the satisfaction is attained only through quantity rather than quality.

The Transport department utters their successful venture of introducing 1500 new busses round the state. The number is considerably high compared to the past AIADMK’s regime. But the saddest part is on the buses which compromise on the basic amenities of the passengers. These buses not just carry passengers but also tiny disturbing insects which harms the commuters. And most of the television sets inside the buses either do not work else produce heavy noise during the night travels making anyone not to sleep. The air-conditioned buses make other difficulties to the passengers. Many feel that the cooler machines do not work properly. However the rates are considerably high while the elite and the upper middle class alone can utilize the services in the deluxe and cooler buses.

At least those problems mentioned above can be set right. But one major blooper the officials do is their act of being lethargic in taking initiatives to have a common bus rest places. Almost all the buses use to stand in a unique place during night travels. Those buses cabin in that “so-called” hotel for few minutes. The rates of the eatables are too high. Even products of familiar brands were more than the maximum-retail price rate. The eatables will be seen without any preventive measures over them. On the other side the travellers are supposed to utilize the facilities provided near that area alone. The drivers and conductors will “treated” well by the hotelmen for proving business. There will be a paid toilet nearby that area. People are supposed to use that. The toilets for Men will not be in a position where anyone cannot even breathe inside the toilet. The water facilities were also maintained poor. People do not make it as a big issue due to aspects like emergency, drowsy and getting used to the situation. Why cannot the Government take an initiative by constructing amenity centers which incorporates hotel, rest rooms, bus repairing rooms, telephone booth etc. in a common place where all the buses can shed and people can be provided a hygienic sanitation? Maintaining a hygienic scientific system in CMBT bus terminus in Chennai alone will not be a solution for the passengers. Such an arrangement by the transport department always makes the bus journey a bitter experience of travel. On behalf of the bus-travellers and as a one who was affected by all these above mentioned obstacles in each and every journey I just thought of writing this post. Mr.K.N.Nehru, your department really functions well. But it needs more eye.

Sorry for the long interval between every posts. I hardly find time to write posts. However this situation will not sustain for a long time. Hope things will get well soon. And I am completing my 22 years of life. I have zero percent idea over my future. But I would like to thank all those good hearts who were with me throughout this journey.

இக்கரைக்கு அக்கரை பச்சை

2010-06-18T15:17:00.003-07:00

௨

| அருள்மிகு பழநி ஸ்ரீ பாலதண்டாயுதபாணி சுவாமி துணை |

இக்கரைக்கு அக்கரை பச்சை

அனைவருக்கும் வணக்கம். தலைப்பு கொஞ்சம் வித்தியாசமாக உள்ளதல்லவா? ஆமாம். அத்தியாயம் என்று சொல்லும் அளவுக்கு என் வாழ்கை ஒன்றும் சரித்திரமும் இல்லை நானும் இதுவரை சரித்திர நாயகனும் இல்லை. ஆனால் என் வாழ்கையை இரண்டு பகுதிகளாக பிரிக்கலாம். சென்னைக்கு வருவதற்கு முன், சென்னைக்கு வந்த பின். அது ஏனோ தெரியவில்லை நான் 1998 முதல் 2005 எதற்காக வாழ்ந்தேன் என்று புரியவில்லை. சாதாரணமாக ஒரு சிறு வேலை எடுத்துக் கொண்டாலும் எதை ஏதோ ஒரு வகையில் செய்ய வேண்டும் என்ற தெளிவு எனக்குள் இருக்கும். செய்வது சரியோ தவறோ ஆனால் ஏதோ ஒரு குறிக்கோளை நோக்கியே என் பயணம் இருக்கும். கால போகிற போக்கில் என் பயணம் நிச்சயம் இருந்ததில்லை. ஆனால் இவை எல்லாம் கடந்த இந்து வருடங்களாகத் தான் என்னுள் இருக்கிறது. அதற்க்கு முன் என் வாழ்வில் எந்த லட்சியமும் கிடையாது, கொள்கையும் கிடையாது. நாம் எதற்காக படிக்கிறோம், அடுத்து என்ன செய்ய போகிறோம், என்ற என்னம் எனக்கு கடுகளவு கூட இருந்ததில்லை.

இப்பொழுது இருக்கும் இந்த மன நிலை எனக்கு இறந்து வருடங்கள் முன்பே இருந்திருந்தால் மேலும் முன்னேறி இருக்க முடியும் என நினைக்கிறேன். ஆனால் என் வாழ்வில் நல்லவர்களையும் என் மீது உண்மையான அக்கறை கொண்டவர்களையும் நான் தஞ்சையில் அதிகமாக சந்தித்ததே இல்லை. (என் பெற்றோர் மற்றும் தங்கையை தவிர). நண்பர்கள் இருந்தார்கள் ஆனால் யாரிடமும் அவ்வளவு அன்பு இல்லை. என் வாழ்கை எதை நோக்கி சென்று கொண்டிருக்கிறது என்பதை நான் உணராத நேரம். அப்பொழுது விதியின் காரணத்தாலோ நான் வணங்கும் முருகனின் அருளாலோ தெரியவில்லை. சென்னைக்கு வந்து கல்லூரியில் சேர்ந்தேன். சரி, என் புராணத்தை கொஞ்சம் ஒதுக்கி வைத்து விட்டு இப்பொழுது விஷயத்திற்கு வருகிறேன். நான் தஞ்சையில் பிறந்து வளர்ந்தவன்.

அங்கு உள்ள பெண்கள் அணியும் மிக நாகரிகமான ஆடை சுடிதார் தான். அதையே பார்த்து வாழ்ந்த எனக்கு சென்னை வந்து இறங்கியவுடன் என் மனதுக்குள் ஒரு லட்சியம் வந்தது. அது அநேகமாக திருபாய் அம்பானி போலவோ அல்லது ஏர்டெல் நிறுவனர் சுனில் மிட்டல் போலவோ ஆவது தானே? என்று சலிப்போடு கேட்க வேண்டாம். அந்த எண்ணங்கள் பின்பு வந்தவை. ஆனால் சென்னை வந்தவுடன் எனக்கிருந்த லட்சியமோ வேற ஒன்று. சினிமாவில் சென்னை பெண்களை காட்டிய விதம் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது. மிக நாகரிகமான(மார்டன் – Mordern) பெண்ணை நான் நிச்சயமாக காதலிக்க வேண்டும் என்று எனக்கு நானே சொல்லிக்கொண்டு தான் பேருந்தில் காலை கும்பகோணத்தில் தோன்றிய சிறு எண்ணத்துடன் மாலையில் தாம்பரத்தில் இறங்கும் வரை கனவு கண்டு ண்டிருந்தேன். (ஒரு வேலை இரவு பேருந்தில் பயணம் செய்திருந்தால் என் கனவு நெனவகிருக்குமோ? ). சென்னையில் மூன்றாண்டு படித்து முடிப்பதற்குள் ஒரு சென்னையை சேர்ந்த ஒரு நாகரிக மங்கையுடன் சென்னையின் சிங்கார வீதிகளில் வளம் வர வேண்டும் என்பதே எனது ஒரே நோக்கம். நான் இங்கு வந்த நோக்கம் அது இல்லை என்றாலும் அப்பொழுது அது என்னுள்ளே ஓடிகொண்டிருந்த ஒரு தீராத ஆசயாகவே இருந்தது.

அப்பொழுது எல்லாம் எனக்கு யாராவது நீளமான தலை முடியுடனும் தலையில் பூ வைத்து கொண்டு வந்தால் எனக்கு ஆத்திரம் பற்றிக் கொண்டு வரும். இந்த பட்டிக்காடு எல்லாம் எதுக்கு வருது? என்று நகுள்ளே கேட்டுக் கொள்வேன் ( என்ன செய்ய ஒரு காலத்தில் நீயும் மாடுகளை கட்டி, தெரு மணலில் கல்லா-மன்னா, ஐஸ்-பாய், முதுகு பஞ்சர் போன்ற தேசிய விளையாட்டுகளை ஆடிய ஊரு நாட்டான் தானே என்று என் மனது நினைவே படுத்தவில்லை ), நாட்கள் கடந்தன.... என்னம், சொல், செயல், நினைப்பு எல்லாம் பெண் போல மற்றொரு போதை வஸ்துவாக விளங்கும் ஸ்வர்ண புஷ்பத்தின் (பணத்திற்கு மற்றொரு பெயர் என்று நினைக்கிறேன்) மீது பாய தொடங்கியது. பகுதி நேர ஆசிரியர் வேலைக்கு சேர்ந்த பின்பு மேலும் குறைந்தது. ஆனால் பாருங்களேன் விதியின் விளையாட்டை! நான் எதிர்பார்த்தது போல பல சென்னையை சேர்ந்த பல நாகரிகமான பெண்களின் நட்பு கிடைத்தது. ஆனால் அவர்களோடு என்னுடைய கைபேசியில் எஸ்.எம்.எஸ் எனப்படும் குறுஞ்செய்தி கொண்டே நட்புகள் இருந்தது. என்ன செய்ய? அது மட்டுமே குறுந்தகவல் மட்டுமே இலவசமாக இருந்தது. ஆனால் அதை மிக அதிகமாக பயன் படுத்திக்கொண்டேன் என்று தான் சொல்ல வேண்டும். இரவு முழுவதும் தூக்கம் இன்றி போர்வைக்குள் கைபெசியுடனே வாழ்ந்த காலங்கள் உண்டு. இது ஒருபுறம் இருக்க இந்திய தொழில் சக்கரவர்த்தி திருபாய் அம்பானி வாழ்கை வரலாறு படிக்க நேர்ந்தது. அந்த சமயத்தில் குரு திரைப்படம் பார்த்தவுடன் உடலில் புது உத்வேகம். வாழ்வில் மிக பெரிய தொழிலதிபராக வேண்டும் என்ற ஒரு வெறி மனதுள் பிறந்தது. இதற்க்கு நடுவில் பெண்களை பற்றி நினைப்பு எங்கிருந்து வரும்? இது ஒருபுறம் இருக்க அண்ணா பல்கலைக்கழகம் தனது கதவுகளை எனக்காக திறந்தது. என் கண்ணிற்கு அவை கதவுகளாக தெரியவில்லை...... சொர்க்க வாசலாக தெரிந்தன. அந்த கல்லூரி மற்றும் எனது வகுப்பு எனக்கு வாழ்வில் மிக முக்கியமான பல உண்மைகளை தெரிவித்தது. என் வகுப்பில் நடந்த பல சம்பவங்கள், என் தோழிகள் அவர்களது பழைய கல்லூரி தோழிகள் பற்றி சொன்ன கதைகள், நான் பார்த்த பல பெண்கள் எண்டு பல காரணிகள் என் மனதை மெல்ல மாற்றின. நிஜமாகவே நாகரீகமான, ஜீன்ஸ் உடை, நுனி நாக்கில் ஆங்கிலம், கணினி அறிவு கொண்ட ஒரு பெண்ணை காதலிக்க வேண்டும் என்றும் அவளை தஞ்சையின் தெருக்களில் என்னோடு அழைத்து சென்று பெருமை பட வேண்டும் என்று நினைத்தேன் (என்னை போலவே ன்னும் பல முட்டாள்கள் சென்னை பெண்கள் மோகம் கொண்டு அலைந்து கொண்டிருக்கின்றனர்). பின்னர் விவரம் புரிய தொடங்கியது. அப்பொழுது தான் ஒரு எனக்கு உரைக்க ஆரமித்து. நான் தேடிக் கொண்டிருந்தது ஒரு தொழில் துணையே தவிர வாழ்கை துணையை இல்லை என்று. நான் ஒரு தொழிலில் இறங்க ஒரு என்னோடு முதலீடு செய்ய ஒரு பெண் தேவையோ அல்லது நான் ஒரு நிறுவனத்தை ஆரமிதால் அதில் வேலை செய்யா ஒரு பெண்ணிற்கு என்னென்ன தகுதி வேண்டுமோ அதை வாழ்க்கைத் துணைக்கு வைத்து விட்டேன். என்ன ஒரு மடத்தனம்? மறுபடியும் விதியின் விளையாட்டை பாருங்களேன்.... இந்த ஐந்து வருடங்கள் என்னோடு பழகிய பலர் சென்னையின் சிங்கார நாகரீகத்தில் உள்ளவர்கள். என்ன செய்ய? இப்பொழுதெல்லாம் ஏதாவது ஒரு கண்கள் ஜீன்ஸ் பந்தையும் டி-ஷர்ட் அணித பெண்களை கண்டுகொள்வதே இல்லை...... இதே கண்கள் தான் ஒரு காலத்தில் ஜீன்ஸ் அணிந்த பெண்ணுக்காக காத்துக் கிடந்தன.... இன்று அது போல பலருடன் மிக நெருக்கமாக பழகும் வாய்ப்பு கிடைத்தும் கண்களும் மனதும் அவர்களை அந்நியமாகவே பார்க்கிறது...

இப்பொழுதெல்லாம் எங்காவது ஒரு சமஸ்கிரதம் அல்லது தமிழ் கலாசார உடையணிந்த ஒரு பெண் கண்ணில் தென்படுவாள் என தேடுகிறேன்? ஆனால் அப்படி ஒரு பெண்ணை இன்று வரை பார்க்கவில்லை. என்ன செய்ய? கும்பகோணத்து தேவதைகளின் அருமைகள் புரிய இதனை நாட்கள் ! என் தலையெழுத்து பல காரணங்களால் காதல் செய்ய வாய்ப்பில்லை.. ஆகவே இந்த காதலி தேடல் கற்றுக் கொடுத்த பாடம் எட்டு வருடங்குக்கு பின் எனக்கு திருமணத்திற்கு பெண் பார்க்கும் படலம் நடக்கும் பொழுது நல்ல மனைவியை தேட பயன்படும் என நினைக்கிறேன்....

மிகையாக பேசியிருந்தால் மன்னிக்கவும்.....

சிங்கார சென்னை... சரியான மேயர்

2010-06-15T11:05:00.000-07:00

௨

| அருள்மிகு பழநி ஸ்ரீ தண்டாயுதபாணி சுவாமி துணை |

அனைவருக்கும் வணக்கம்.... அனைவரும் நலம் என்று நினைக்கிறேன்.... நானும் நலம்.... நான் எடுத்த சில முடிவுகளால் பலர் என் மீது கோவம் கொண்டு திட்டி தீர்த்தனர். அவர்களின் வசை என்னை பெரிதாக பாதிக்கவில்லை. அனால் அவர்களின் வார்த்தைகளில் என் மீது அவர்கள் கொண்ட அக்கறையும் பாசமும் தெரிந்தது. அது போன்ற பெரிய நிறுவனத்தில் வேலை கிடைப்பது கடினம் என்றும் அதை உதறிய என்னை போல ஒரு முட்டாள் இதுவரை பார்த்ததில்லை என்றம் என் காதுகளில் வார்த்தைகள் வந்து குவிந்த வண்ணம் இருந்தன. இருந்தாலும் என்ன செய்ய... என்னுடைய நிலையை நன்றாக உணர்ந்த அவர்கள் மனதிற்குள் “சரி, இவன் எப்படியாவது வேறொரு வேலைக்கு பொய் விடுவான்” என்று சொல்லி இருப்பார்கள் என நம்புகிறேன். குறிப்பாக என் நிலைமையை சொன்னவுடன் எனக்காக மிக வேகமாக மற்றொரு வேலை தேடித் தருவதாக வாக்களித்த என் ஆசிரியர் திரு.வேலாயுதம் அவர்களுக்கு நன்றி.

சரி... இன்றைய வலைபதிவு சென்னையின் முக்கியமான பிரமுகர் ஒருவர் பற்றி தான். சென்னையின் சைதாபேட்டையில் உள்ள ஒரு வட்டத்தில் இருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு சென்னை மாநகர தந்தை மாண்புமிகு.திரு.மா.சுப்பிரமணியன் அவர்கள் தான். இந்தியாவின் நான்காவது மிக பெரிய மாநகரம், வேகமாக வளர்ந்து வரும் ஒரு மிகப்பெரும் சக்தி நம் சென்னை. இது போன்ற மாநகராட்சிகளை ஒருங்கிணைத்து சமாளிப்பது என்பது மிக கடினம். அந்த வகையில் திரு.மா.சு. அவர்களின் பணிகள் மிகவும் பாராட்டத்தக்கது. தமிழகத்தின் பிற மாநகராட்சி மன்றங்கள் சண்டையிடும் மன்றங்களாக இருக்கும் நிலையில், சென்னை மாநகராட்சி மேயர் மேலை நாடுகளில் உள்ள மாநகரங்களின் செயல் முறைகளை பின்பற்றி சென்னையையும் அழகாக மாற்ற வேண்டும் என்று சுற்று பயணம் செல்வது, சென்னையின் வளர்ச்சி பற்றி சில நாட்கள் முன்னர் வெளிநாடு சென்று அங்கு ஆய்வறிக்கை சமர்ப்பித்தது மிகவும் பாராட்டுதற்குரியது. பார்பதற்கும் பாமரர் போல இருப்பினும் சிறந்த நிர்வாகியாக விளங்கும் இவர் ஒவ்வொரு வாரமும் ஞாயிற்றுக்கிழமை “ஜீ தமிழ்” தொலைகாட்சியில் தோன்றி மக்களின் குறைகளை கேட்டுக்கொண்டு திங்கட்கிழமையன்று குறைகள் உள்ள பகுதிகளை நீரில் பார்வயிடுவதாக தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. நேற்று(௦5-06-2010) நான் “தி நியூ இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்” நாளிதழில் படித்த செய்தியே இந்த பதிவின் தூண்டுகோல். அவர் சென்னையின் ஒரு முக்கிய மயான இடத்திற்கு சென்று அங்குள்ள பதிவேட்டை எடுத்து அங்குள்ள பணியாளர்களை சில கேள்விகளை கேட்டுள்ளார்... சரியான பதில் கிடைக்கப் பெறாத காரணத்தால் கடந்த ஒரு வாரத்தில் மட்டும் புதைக்கப்பட்ட/எரிக்கப்பட்ட உடல்களின் உறவினர்களுக்கு தமது தொலைபேசியில் தொடர்புக்கொண்டு பேசி அங்கு பணம் வசூலிக்கப் பட்டதை கண்டுபிடித்துள்ளார். பேசியவர்கள் எதிர்முனையில் பேசுவது மாநகர மேயர் என்று தெரியாமல் அணைத்து உண்மைகளையும் சொல்ல செய்வதறியாமல் தவித்தனர் அந்த மயானத்தில் இருந்த மாநகராட்சி ஊழியர்கள். பின்னர் அவர்கள் இருவருக்கு தற்காலிக பனி நீக்கம் மற்றொருவருக்கு பனி மாற்றமும் வழங்கினார். சிறந்த நிர்வாகியாகவும் கலபநியாலராகவும் விளங்கும் இவர் சென்னையை அழகாக்க பல திட்டங்களை வைத்துள்ளார். நான் இந்த பதிவை எழுத தொடங்கும் பொழுது அவரை பற்றி சிலவற்றை எழுதலாம் என நினைத்தேன்... சொந்த ஊருக்கு சென்ற காரணத்தினால் இதை முடிக்க நான்கு நாட்கள் தள்ளி போயிற்று. அதற்குள் அவரை பற்றி பல செய்திகள் என் கண்ணில் தென்படுகிறது. அனைத்தும் அவரின் செயல்பாட்டுக்கு மிக சிறந்த எடுத்துக்காட்டுகள். தமிழ் மற்றும் ஆங்கில நாளேடுகளில் குறைந்தபட்சம் ஏதேனும் ஒன்றிலாவது தினமும் அவரை பற்றிய செய்திகள் வெளியாகிறது. நமது மிக பெரிய கேள்வி இவ்வளவு சிறந்த ஒரு நிர்வாகியை திமுக என் இத்தனை நாட்கள் கண்டுகொள்ளாமல் இருந்தது? அனால் இவருக்கு அளிக்கப்பட்ட வாய்ப்பை சரியாக புரிந்து கொண்டுள்ளார். தம்முடைய இலாக்கப் பற்றியோ தன்னுடைய தொகுதிப் பற்றியோ எந்த ஒரு தொலைநோக்குப் பார்வையும் இல்லாத அமைச்சர்கள் மற்றும் அரசியல்வாதிகல் மத்தியில் அத்திப் பூத்தார் போல் இவர் போன்றோர் உள்ளனர். ஆகவே திரு.மா.சுப்பிரமணியம் போன்றோருக்கு வரும் சட்டபேரவையில் வாய்ப்பளித்து மிகவும் பின் தங்கிய இலாகாக்களை கொடுத்தால் முன்னேற்றம் நிச்சயம்.

ஆக இத்துடன் என்னுடைய பதிவை நிரிதிக் கொள்கிறேன். மிக விரைவில் அடுத்த பதிவை எழுதுகிறேன். நான் பொதுவாக எழுதுவதில் நிறைந்த அனுபவம் இல்லாதவன். தவறுகள் இருந்தால் மன்னிக்கவும். முடிந்தால் தனிமையிலே என் தவறுகளை தெரிவிக்கவும். திருதிக் கொள்வேன். மற்றபடி இப்பதிவு பற்றிய கருத்துக்கள் வரவேற்கப்படுகின்றன. என்னுடைய வேலை தேடும் படலத்தில் ஒரு நல்ல செய்தியை மிக விரைவில் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். என் துணை நிற்கும்/நின்ற அனைத்து நல்ல உள்ளங்களும் நன்மைகள் எல்லாம் பெற்று சிறப்பொடு வாழ எம்பெருமான் முருகனின் திருவடிகளை தொட்டு வணங்குகிறேன்.

Stake Holders

2010-06-02T14:58:00.000-07:00

Wishes to you all! Hope things moving on fine unlike mine!

I think I am now in the second crucial situation of my life. Of course! I think bad time started rolling (in) my life! As you all know, I always wish seeing things which should teach me every day. I hate the routine life of starting to Office from house by 8.30am, reading a English daily in the train and caring the nation only at that time by cursing the country along with the co-passengers (of course the best time pass for all of us is to blame our own country but not looking for the way to do something good), then entering the office by 9.30am, doing the monotonous work which was done yesterday and which is going to be done tomorrow too. Then having the lunch by 1.00pm, prepared in a hurry and packed tightly in a Tupper-Ware, then some time chats, then sometime speaking about and behind the people, moving from office by 5.pm and catching the train and going home with a snacks packet to chew in the train. Weekly 5 days of work |Two days of rest| First week of the month would be the salary date| monthly once going out| Yearly once salary increment | Marriage at the age of 27 | Children before the age of 28 | and then the life moves on for the children, their education, then their higher education, their marriage, then our retirement, then getting settled in the native. This would be the life style of many of the people today. I am not here to humiliate this way of living. I firmly believe that an individual’s first and fore-most right would (and must) be the right to live as he/she wish. But it is true that sometimes situations and the stake-holders related to us will take our life in their own way for a few time and leave us alone by making their move further (of course they also might have been influenced/forced by his/her stake–holders). But it is sure that those paths will always be an incomplete and we would be in a hostile condition. These stake holders may be our Parents, Relatives (Most dangerous), Neighbors (compete with our relatives in spoiling our ideas), friends, teachers and lover(s) (no idea as no experience as of now).
The worst situation one faces would probably be the body-mind-heart conflict. Of course a researcher of water conflicts I am well aware and I could understand the meaning of the word “conflict”. I normally face mind-heart conflict where I take a decision which does not harm anyone. But the situation now is totally different. I am into the conflict between my Body and my Mind. I had a lot of desires, expectations and dreams when I got into the New Indian Express as a content editor trainee in the website department. I got selected a month before the college got over. We all think that once we attain it would be permanent. There comes a twist. I never expected such a drastic change would happen in my life. What I expected was a contrast in the real. It was more of language related than a journalism job. Then I was moved to the “research team” on the third day of my job. I love to be criticised/ scolded for a poor performance rather being appreciated for duplicating the work of some other. I mutually accept that I am a self-centric person who expects my name even in a small logo which I design. The work allotted for me is the thing which I never use to practice for my assignments. Its “copy-Paste-Upload”. Some questions raised in my mind, 1. For this copy-paste job did I passed my sleepless nights with hard work? 2. For doing this copy-paste work did I invest so much money, time and energy on my studies? 3. For this monotonous job I had that much Hunger and passion? 4. For this copy- paste work am I fit for?
At that time the next twist comes. My salary was reduced again as this seem to be an easier job. That was the time when I felt like the whole world is against me. Whenever the inter-com rings I was thinking how I am going to be played between the people. There is a relation between this situation and the heading of this article. I myself found that whenever this situation happens I did not think at my point of view. I found that I was thinking “What my stake holders think”. I just started hating my situation and then I tried my level best to continue with that job. But both my mind and my body did not allow it to do so. I could not go against my internal mind and body for the external stake holders. Then I started trying for all possible ways to change into journalism. But all the doors were closed for me. Then I came down. Why could not I get into Public Relations? Then started searching for PR related jobs. In all the cases I could hear only one voice “Thanks for applying, but we do not have any suitable positions right now, we will inform you once we come across”. Of course I have guts and I am now again coming down, Why can’t I enter Graphic designing? And now I started chasing a graphic designing job. I really feel better that I studied a media related course which allows me to change as sudden as I could do so? If I were an engineering graduate then I should have done a job like “copy-paste” or I should have done “Hello, This is Swaminathan what can I do for you? as a BPO/Call Center employee. There is a general saying that never leave a job without getting another job! I have just broken the word and I just quit my boring job. I want to thank those people who are all standing with me at this crucial situation. I am lucky to have such stake holders in my life. And again I start looking for a better job. If I do not get into a graphic designing job? Of course there is teaching job? Let me try for that again! I do not know what I have in my future. But one thing I could suggest for all those who are reading this is “Never think that once you attain something it is permanent”. Anything can happen and we have to be mum at situations. So let me conclude ... The biggest lesson I learnt from my situations and from my stake holders. I have not did proof reading for this article. So sorry if you find any blunders.

Journey to be continued!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Swaminathan Balasubramanian: A greatest Achievement by Private Engineering College

2010-05-30T05:58:00.000-07:00

Swaminathan Balasubramanian: A greatest Achievement by Private Engineering College

A greatest Achievement by Private Engineering College

2010-05-29T14:04:00.000-07:00

I really feel sorry the death of an Engineering College student in Chennai recently. A girl from a private engineering college from Chennai self-immolated following the threat from her college chairman.

What was her mistake?

Didn’t she study well? Did she steal other’s money? Did she kill anyone? Was she a member of any banned terrorist organization? Did she do anything against the security of the nation? Did she misuse her basic rights? Did she undergo a way which is not in the constitution of India? The mistake she committed was she was “talking” (just talking) with a boy (or some boys) inside the class. The CCTV camera (secret camera I believe) telecasted this scene to the college Chairman.

What happened then?

The girl was called to the Chairman’s room. She was threatened such that if she continues speaking in the class with boys she would be informed (misinformed should be the right word) her parents regarding her behavior. These words triggered her to suicide.

Some Questions rise in my mind towards the college management:

Do you think that discipline will by making guys and girls divided? Can you tell me one single technology that you can find to make them away from the Social networking sites like Orkut, Facebook and Tweeter? If you cannot then why the hell are you trying them to keep away from each other?
If Maintaining discipline among students and shaping students’ future is your objectives of starting an educational institution why cannot you spend some more money (of course from students’ fees only) construct separate buildings for boys and girls and appoint more teachers. So that boys and girls will not feel that they are studying in a co-educational class and they will not have any need to speak with the opposite gender.
By having this level of strictness what did you achieve? Is your college giving 100% placement? Do your students overwhelm the IITs and IIMs? Do your faculties have enough knowledge to train the students?
Just imagine that if the UGC, AICTE and the Income Tax department showers the equal amount of strictness your management show on your students?
Is your college founder Dr. So and So…. (I still do not know the name of the College, but I can bet on any college founder) really concerned about the students’ future? Could he/she share his/her early age professions, background and the motive for them to start a college? Is your founder framed such guidelines as he/she could not enjoy the happiness of the present youth in their days?
Are these “strictness” are used as a marketing tool for increasing admissions? Do the Colleges which allow boys and girls to be friends are not performing well? Are those students are unemployed and girls became prostitutes?
When you are not perfect how could you sue someone for their behavior?

Some for the Human Resource Development Ministry:

While the whole country is thinking about the Development in Education, Overseas educational policies do you think such senseless practices are waste of time?

In this civilized world what harm is there if a girl speaks with a guy?

While we give much importance of uprooting Ragging from the society shouldn’t we stop such practices like this?

Does an Indian student does not have the right to select the friends of their wish?

At least those people who read this think about this situation and kindly do not encourage such practices.